ไม่มีเหตุผลใดที่เราต้องหวาดกลัวต่อการเริ่มต้น

ในโลกของการทำงานมักเต็มไปด้วยอุปสรรคนานัปประการเสมอ  โดยเฉพาะในการงานที่ใหม่ต่อเรา  -  เราต่างก็ย่อมวิตกกังวลต่อวันนี้และวันข้างหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้  ซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้และเกิดขึ้นเสมอกับห้วงชีวิตของคนเรา

สำคัญคือ... เราต้องไม่ยอมจำนนต่ออุปสรรคนั้น ๆ  ... จำนน หรือจำยอมโดยที่ไม่คิดแม้แต่จะ "เริ่มต้น"  

 ....

มิ่งมิตร

การที่เธอยอมก้มหัวให้อุปสรรค

โดยไม่ยอมเริ่มต้นแก้ปัญหาด้วยการ "คิด"

ราวกับไม่เชื่อมั่นในศักยภาพของมันสมองอันละเอียดอ่อนแห่งเธอแล้ว

เธอย่อมไม่ต่างอะไรจากแม่ทัพผู้ขี้ขลาด -

หวาดกลัวแม้กระทั่งยังไม่ย่างกรายลงสู่สมรภูมิสงครามเลยแม้แต่ก้าวเดียว 

ที่สุดแล้ว

ก็ตัดสินใจใช้ดาบในมือปลิดชีพตนเอง

เพียงเพื่อปรารถนาหลีกหลบจากสงครามที่กำลังย่างกรายมาเยือน

 

 

มิ่งมิตร

เธอเองก็เช่นกัน

เมื่อเธอไม่ยอมที่จะเริ่มต้นแก้ปัญญาด้วยการ "คิด"

เธอก็ไม่แตกต่างอะไรจากแม่ทัพผู้ขี้ขลาดเลยแม้แต่น้อย

 

นั่นย่อมสื่อแสดงให้เห็นชัดแล้วว่า

มิ่งมิตรของฉัน

เธอได้ตัดสินใจยอมจำนนต่อการ "ฆ่าตัวตาย"