เรื่องเล่าช่างทอ

เมื่อวันเสาร์ผมเดินทางกลับบ้านอีกครั้ง คราวนี้ไปเริ่มผ้าทออีกหูกที่กำลังลงกี่ งานนี้เหนื่อยและร้อนไปสักหน่อยเพราะต้องไปย้อมผ้าด้วย สีที่ใช้ในคราวนี้เป็นสีแดง และการทอคงเริ่มในวันสองวันนี้

ช่วงที่ใช้ชีวิตอยู่บ้านนั้นผมมีเรื่องมิตรภาพน่ารักของเพื่อนบ้านมาเล่าให้ฟังเรื่องนี้สืบเนื่องมาจากกล้วยนั้นเอง

ปกติผมย้อมและฟอกเส้นไหมอยู่ที่หลังบ้านเนื่องจากเวลาก่อหม้อย้อมมักมีควันฟุ้งดังนั้นหลังบ้านจึงเหมาะกว่า ผม แม่และน้าจะรวมกลุ่มกันที่หลังบ้านและย้อมฟอกจนกว่าจะเสร็จบางวันตนมืดเห็นจะได้ ดังนั้นคนส่วนใหญ่จะไม่เห็นกิจกรรมของเราแต่ถ้ารู้กันก้สามารถเดินเข้ามาดูที่หลังบ้านได้

คนที่เห็นเราฟอกย้อมอยู่เสมอจะเป็นเพื่อนข้าวบ้านซึ่งเป็นญาติผมนั้นเอง เมื่อวันเสาร์ผมกวาดลานบริเวณบ้านและสังเกตเห็นใบกล้วยแห้งกองอยู่ที่ข้างรั้วติดบ้านน้านาง (ญาติ)แต่ไม่ได้สงสัยอะไรคิดว่าอาจจะเป็นใบกองที่กองเอาไว้เผาเพราะเป็นขยะ  ในใจผมอยากเดินไปขอใบกล้วยเหล่านั้นกับน้านาง

สักพักน้านางเดินมาหาผมและบอกว่าเก้บใบกล้วยแห้งเอาไว้ให้เพราะเห้นฟอกไหมด้วยกล้วย  งานนี้ผมดีใจสุดขีดที่เรื่องราวของผ้าทอมือของครอบครัวผมขยายออกไปยังเพื่อนบ้าน และคนรอบตัวเห็นความสำคัญขแงการย้อมผ้าด้วยวัสดุธรรมชาติ

งานนี้ต้องขอบคุณกล้วยที่คอยเป็นสะพานเชื่อมเรากับเพื่อนบ้าน เชื่อมการทอผ้ากับวิถีวัฒนธรรมร่วมสมัย