งานแต่งงานของลูกเอี่ยว..ทำให้แม่อ้อยมีบันทึกที่จะเขียนมากมาย แต่ละบันทึก แม่อ้อยก็จะนำความสุขที่แม่ได้รับ นำมาลงในบันทึกนี้ด้วย
  เมื่อวันก่อนนี้...... วันเสาร์ที่ 10 มีนาคม 2550  ที่ตึกช้าง  Elephant Tower  ชั้น 6 A  ห้องบอลรูม  
งานฉลองสมรส  ระหว่าง  เอี่ยวกับนุ้ย  
ลูกสาวคนโตของครูอ้อยเอง  
ชมภาพก่อนค่ะ...ในภาพเป็นป้ายบอกทางที่อยู่ในลิฟท์  เพื่อบริการแขกที่มาในงาน  ไม่ให้หลงทาง  และเพื่อให้มั่นใจว่า..มาถูกงานแน่ๆ
 
 
ออกจากลิฟท์ก็มีโต๊ะวางรูปภาพไว้  เพื่อให้แขกได้เตรียมตัวก่อนเข้าในบริเวณงาน...เช่น...หยิบซองช่วยงาน   หรือเตรียมตัวหล่อและสวยก่อน...หรือชมภาพ...ทำความรู้จักกับคู่บ่าวสาวก่อน 
ถ้าไม่มีตรงนี้  บางครั้งแขกมาในงานนั้นอาจจะหลงไปงานแต่งงานคู่อื่นๆ   เช่น  ครูอ้อยเคยหลงเข้าไป  ดีนะที่.....ยังไม่ได้หย่อนซองลงไปในกล่องเงินแล้ว
 
 
ผู้ที่มีหน้าที่ต่างๆ  ต้องเข้าถ่ายภาพบันทึกไว้เลย  เวลาแขกมา  จะไม่ได้เข้ามาตรงนี้  ดังนั้น  ต้องถ่ายภาพไว้ 
มิฉะนั้น  เมื่องานเสร็จแล้ว  จะมานั่งเสียดาย  กันไว้ก่อนนะคะ 
ในภาพเป็นคุณแม่และน้องสาวป๋อของครูอ้อยค่ะ  คุณพ่อจะต้องมากับแขกที่มารถบัสอีก1คัน  ที่มีผู้อาวุโส  เดินทางมาด้วยความยากลำบาก  จึงบริการมาด้วย  ความคิดของคุณพ่อ  ดังนั้นในภาพจึงไม่เห็นคุณพ่อ  เพราะยังเดินทางมาไม่ถึง
   
ผู้ที่จะต้องปฏิบัติงานในจุดต่างๆ  ต้องมาถ่ายภาพกันให้หมด  เพราะเตรียมตัวรับแขกที่กำลังจะมาถึงแล้ว  เช่น  เด็กๆที่อยู่บริเวณหน้างาน  ญาติ
เจ้าบ่าว  เจ้าสาวนั้น  ต้องกินอะไรรองท้องไว้ก่อนเลย  ตอนที่ครูอ้อยมาถึงงาน  เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกำลังกินขนมอยู่ 
และลูกเอ็ดดี้ก็เดินมาถ่ายภาพกับพี่สาวของเธอด้วย  ช่างเป็นภาพที่มีความสุขมากๆ  ...เห็นด้วยกับครูอ้อยหรือเปล่าคะ.....
ส่วนเจ้าตัวน้ำแข็งสลักนี้...มักนิยมมีทุกงานเลย  เพิ่มความสวยงามของบริเวณงาน  ครูอ้อยเดินเข้าไปดูโต๊ะอาหารในงาน  เพื่อทำความเข้าใจว่า  โต๊ะที่ครูอ้อยต้องพาแขกมานั่งนั้น  อยู่ตรงไหน  ซึ่งทางห้องจัดเลี้ยงได้บริการเขียนปักไว้ว่า...โต๊ะคุณแม่เจ้าสาว
 
 
รุ่นเด็ก  ของญาติทั้งสองฝ่ายออกมาถ่ายภาพรวมทีมไว้  ก่อนทำงานก็ต้องทำความเข้าใจในเนื้องานของตนเอง  ว่า..มีอะไรบ้าง..
ตอนนี้ครูอ้อยก็จัดการนำซองที่เพื่อนฝากมาใส่ลงไปในกล่อง...และจัดเตรียมของชำร่วยเก็บไว้ให้เรียบร้อยครบครัน 
ระยะนี้แขกก็เริ่มทะยอยมาถึงงานแล้ว  ได้ยินเสียงว่า.....รถติดมากเลย..และเดินหลงไปงานอื่นด้วย  ..รอยยิ้มของแขกที่มาในงานนั้น  นำความสุขมาให้ผู้ที่เชิญมามากเลย  
ครูอ้อยคอยมองดูประตูลิฟท์เป็นระยะ  ว่าเพื่อนๆจะมาถึงเมื่อไร   
เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว  ที่โต๊ะก็เริ่มเสริฟอาหารชุดแรกแล้ว..เพื่อนครูอ้อยจากโรงเรียนก็มากันหลายคนแล้ว  ....ครูอ้อยพาเดินไปที่โต๊ะเลย...คุยด้วยนิดนึงแล้วเดินมาที่หน้างาน 
รอแขกต่อไป...ยังมีอีกนะคะ..
บันทึกต่อไป..เรื่องราวของบนเวทีล่ะค่ะ..ระทึกใจจริง...รออ่านนะคะ