ขอเล่าประสบการณ์ส่วนตัวนี้ซะหน่อย เพราะหลายคนที่รู้ว่าตัวเองให้ลูกซึ่งตอนนั้นอายุ 5 ขวบ เดินทางด้วยเครื่องบินไปนครศรีธรรมราชคนเดียว มีคำถามทั้งที่แปลกใจว่าทำได้อย่างไรทั้งที่ตำหนิว่าไม่สงสารลูกเหรอ กรณีที่แปลกใจยังพอว่า กรณีที่ตำหนิยิ่งงงหนักไปใหญ่ ก็เลยอยากแลกเปลี่ยนเผื่อใครจะส่งลูกเดินทางขึ้นเครื่องบินไปคนเดียวจะได้ไม่หนักใจ ครอบครัวเราเป็นครอบครัวผสมด้วยความแตกต่าง แม่เป็นคนภาคใต้ พูดภาษาใต้กันที่บ้าน พ่อเป็นคนสุรินทร์ พูดภาษาเขมรกันที่บ้าน แต่ในบ้านพูดภาษากลางกัน คุณลูกเกิดโคราชเริ่มจะมีภาษาโคราชมาสอนพ่อกับแม่แล้วเด้อ ด้วยความต่างทำให้เป็นโอกาส คุณตาและคุณยายอยู่ที่นครศรีธรรมราช ช่วงปิดเทอมต้องส่งหลานไปให้อยู่ด้วยทุกปี ก่อนหน้านี้ก็จะไปกับป้าเขาบ้างด้วยรถยนต์ ไปกับแม่ด้วยเครื่องบินหรือรถไฟบ้าง จนมาปีที่เขาอายุครบ 5 ขวบ ซึ่งสายการบินอนุญาตให้เดินทางคนเดียวได้แล้ว พ่อแม่จอมขี้เกียจก็เลยจัดการให้ไปและคุณลูกก็สมัครใจ ตอนติดต่อก็ต้องบอกเขาว่าเด็กเดินทางคนเดียว เมื่อไป Check in จะมีเจ้าหน้าที่มาพบและนัดแนะเวลาจะมารับเด็กก่อนเวลาเครื่องออกประมาณ 20 นาที เมื่อถึงเวลาเขาก็มารับและพาเดินไปขึ้นเครื่อง ตอนครั้งแรกพ่อกับแม่หวั่นใจนิดหน่อยกลัวลูกเปลี่ยนใจงอแงจะไม่ไปกับเจ้าหน้าที่ แต่ที่ไหนได้คุณลูกรักเดินไปกับเขาโดยไม่หันกลับมามองพ่อกับแม่แม้แต่นิดเดียว ส่วนเราก็คอยชะเง้อดูจนลูกลับสายตา การเดินทางแบบนี้ช่วยทุ่นเวลาให้กับพ่อแม่มาก ทุ่นค่าใช้จ่ายด้วยเพราะลูกไปคนเดียวเสียครึ่งราคา 1,800 บาท เขาให้ครึ่งราคาจนอายุ 12 ปี ลูกเคยขึ้นเครื่องตั้งแต่ตอนอายุ 6 เดือน เสียแค่ 203 บาทเองสบายไปใหญ่ เมื่อขึ้นเครื่องพนักงานก็ดูแลให้ จัดอาหารให้ แจกเกมส์ของเด็กให้ คุณลูกก็คุยกับคนนั่งข้างๆไปแล้วก็นั่งดูก้อนเมฆไปไม่กังวลใจอะไรเลย พอลงจากเครื่องพนักงานก็พาเดินลงมา คุณลูกก็ชอบเพราะสบายและใช้เวลาแป๊บเดียว พ่อแม่ คุณตาคุณยายก็ไม่เหนื่อยเดินทางด้วย ที่สำคัญสิ่งที่ได้กับลูกคือความมั่นใจในตนเอง ประสบการณ์การสัมผัสผู้คนโดย การดูแลตนเอง โดยไม่มีพ่อแม่คอยกำกับ