GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ไม่เคยคิดว่า...เราทำได้

นึกถึงคำพูดที่บอกพี่อำพรรณ เอาละหว่า...เป็นไรเป็นกัน พูดในสิ่งที่เราทำ

      วันที่ 16 พย.48  ณ วัดลำกะ  ขณะนั่งกินข้าวเที่ยงตาม"โครงการผู้ว่า CEOหิ้วปิ่นโตไปวัด พัฒนาคุณธรรม"  พี่มานิต  เต็มนิล  เป็นเพื่อนร่วมงานต่างกระทรวงคนหนึ่ง  ในกิ่งเภอศรีนครินทร์    บอกว่าเมื่อเดือนที่แล้วฟังหมอทา จัดรายการวิทยุ  พูดดี  น้ำเสียงน่าฟัง  พูดได้ใจความชัดเจน   น่าจะจัดรายการ จนท.คุยกับประชาชนบ้างนะ  เลยถามต่อว่ามีคนฟังด้วยหรือคิดว่าไม่มีใครฟัง   สมาชิกที่นั่งกินข้าวด้วยกันถามด้วยความสงสัยว่า หมอจัดรายการวิทยุด้วยหรือสถานีไหนจะได้ฟังบ้าง  ไม่เคยได้ฟังเลย
       อย่าเพิ่งสงสัยนะคะ(ไม่ได้เป็นดีเจ)  วันนั้นเป็นเหตุบังเอิญ  คือเมื่อวันที่  15-17ตุลาคม  2548   สถานีอนามัยบ้านลำกะ  สถานีอนามัยบ้านขัน  และสถานีอนามัยบ้านโล๊ะขนุน  ร่วมกันจัดทำโครงการส่งเสริมการออกกำลังกายในชุมชน ประจำปี 2548โดยมีชมรมออกกำลังกายในเขตรับผิดชอบของทั้ง  3 อนามัย  คือในตำบลชุมพล  และตำบลอ่างทอง  จำนวน  22  หมู่บ้าน  ซึ่งจัดให้มีการแข่งขันกีฬาเป็นประจำ  ปีนี้เป็นปีที่ 3 เป็นกีฬาที่สถานีอนามัยทั้ง  3 แห่งร่วมกันจัดขึ้นเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายในชุมชนให้ชุมชนมีส่วนร่วม  และหันมาออกกำลังกานอย่างต่อเนื่อง  เน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นหลัก  กีฬาที่แข่งขันมี ฟุตบอลชาย  ฟุตบอลหญิง  เปตอง  และกีฬามหาสนุก ซึ่งชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า กีฬา อสม. เพราะในปีแรกที่จัด อสม. เป็นแกนนำในการจัดการแข่งขันขึ้นมา
      ในวันแข่งขันวันแรก คือวันที่ 15 ตุลาคม 48 ณ สนามโรงเรียนอนุบาลศรีนครินทร์ วันนั้น  คุณพัน  อ่อนเกลี้ยง  ประธานชมรม อสม.จังหวัดพัทลุง มาจัดรายการ อสม พบประชาชน ที่สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย(FM  98.0 ) ซึ่งอยู่ติดกับสนามที่ใช้แข่งขัน  น้าพัน  ได้มาเห็นท่านชื่นชมมาก ที่สถานีอนามัยทั้ง 3 แห่ง ร่วมกับภาคประชาชนจัดให้เกิดโครงการแบบนี้ขึ้นมาได้  ท่านจึงอยากให้ประธาน อสม.ของ สอ.บ้านลำกะ  คือ คุณอำพรรณ  นวลปลื้ม ไปร่วมจัดรายการ  โดยบอกเล่าที่มาที่ไปของโครงการในครั้งนี้  แต่พี่อำพรรณ   ไม่กล้า  จึงบอกว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวหมอจะไปเป็นเพื่อนเอง  พี่อำพรรณ  กังวลมาก บ่นว่าพูดไม่เป็น ไม่รู้จะเอาอะไรมาพูด  เลยให้กำลังใจไปว่า ไม่ยากเลย  พูดในสิ่งที่เราทำ ทำอะไรเห็นอะไรก็พูดไปตามนั้น เมื่อถึงสถานี  น้าพัน บอกว่ามากัน 3 คนก็ออกรายการสดกันเลย ทั้ง 3 คนเลย  จากที่มาเป็นเพื่อนกลับต้องรายการด้วย ตัวเองยิ่งกังวลมากกว่าพี่อำพรรณอีก   นึกถึงคำพูดที่บอกพี่อำพรรณ  เอาละหว่า...เป็นไรเป็นกัน  พูดในสิ่งที่เราทำ  พอเริ่มเข้าห้องอัด น้าพันบอกขั้นตอนทุกอย่าง ใส่หูฟังกันเรียบร้อย  ตื่นเต้นที่สุด  แต่พยายามทำให้ดีที่สุดเช่นกัน  อยู่ห้องอัด 1 ชั่วโมง เวลา 11.00-12.00 น. ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี(ทั้งตื่นเต้นและกังวล  แต่พยายามรวบรวมสมาธิ)
        พี่อำพรรณ กลับถึงบ้านบอกภรรยา  ว่าวันนี้ไปจัดรายการด้วย  รายการ อสม.พบประชาชน  ถูกภรรยาต่อว่า ว่าทำไมไม่โทรบอกจะได้ฟัง
        ดิฉันเอง  พยายามทำให้ดีที่สุด (ใจจริงตื่นเต้นและกลัวมากเพราะเป็นคนที่กลัวการพูดอยู่แล้ว  แต่เมื่อมีเสียงสะท้อนที่ดีออกมา  ทำให้เกิดความมั่นใจ...และรู้สึกดีขึ้นมา แม้เวลาจะผ่านมาเป็นเดือนแล้วก็ตาม) 

      

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): สุขภาพชุมชน
หมายเลขบันทึก: 7453
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 3
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (3)

ความกลัวเป็นสิ่งที่เราสร้างขื้นเอง........คุณคือคนๆนนึ่งที่พิชิตความกลัวจงภูมิใจเถอะคะ............
ขอบคุณสำหรับ "กำลังใจ"  แต่ความกลัวเป็นสิ่งที่ทำให้เราก้าวย่างและทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง และไม่ประมาทเสมอ

แนะนำ ลงไปอ่านเรื่อง ใครเอาเนยแข็งของฉันไป สิครับ

พูดถึง ตัวละคร ที่กล้าที่จะเปลี่ยน และ ตัวละครกลัวการเปลี่ยนแปลง

อ่านแล้วช่วยวิจารย์ ด้วยนะครับ

http://gotoknow.org/archive/2005/11/19/21/56/02/e7574