ติดต่อ

  ติดต่อ

PSUShare 7: การแสดงความเห็น จุดเริ่มต้นของชีวิตบันทึก

  เมื่อได้อ่านบันทึกแล้ว ทิ้งรอยไว้สักนิด สร้างชีวิตให้ชุมชน  
     ผมอ่านความเห็นนี้ของอาจารย์หมอสมบูรณ์หลายรอบมาก เพราะเป็นสิ่งที่สะดุดใจผม ก่อนที่จะเริ่มใช้นิ้วกดไปบนแป้นพิมพ์เพื่อต่อยอดความคิดนี้
     การอ่าน และแสดงความคิดเห็น เป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะนอกจากทำให้เรากล้าที่จะเริ่มพิมพ์ข้อความแสดงความเห็น ไม่ว่าจะเป็นความเห็นสอดคล้อง หรือขัดแย้งก็ตาม ยังเป็นการสร้างให้เรามีตัวตนในสังคมของ go2know หรือ share.psu.ac.th และยังทำให้ผู้อื่นกล้าที่จะมาแลกเปลี่ยนความเห็นกับเรา สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่หรือที่เป็นสิ่งที่เราต้องการให้เป็นวัฒนธรรมของการเรียนรู้
     จุดเริ่มต้นของคนบางคน อาจเริ่มจากการอ่านบันทึก แล้วค่อยพัฒนามาเขียนแสดงความคิดเห็น ก่อนที่จะตัดสินใจบันทึกความรู้ของตนเอง จารึกอยู่ในคลังความรู้ของประเทศที่เรารู้จักกันในนามของ go2know
     บันทึกในสังคมเสมือน เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ที่ต้องการการสานต่อ การอ่านและแสดงความคิดเห็นลงในบันทึก เป็นเสมือนการเติมชีวิตให้แก่บล็อก  ผมมีความเชื่อว่า ความยั่งยืนของการบันทึกความรู้ในสังคมเสมือน อยู่ที่ความสามารถในการเหนี่ยวนำให้ผู้บันทึก กลับเข้ามาบันทึกความรู้อีกครั้ง หลังจากที่ได้บันทึกครั้งแรกไปแล้ว และเป็นเช่นนี้ตลอดไป นั่นหมายความว่า การบันทึกครั้งแรก ต้องมีแรงจูงใจให้ผู้บันทึกกลับมาบันทึกอีกครั้ง แล้วอะไรล่ะที่เป็นแรงจูงใจที่ว่านี้
     แรงจูงใจดังกล่าว ส่วนหนึ่งอาจมาจากความรู้สึกของผู้บันทึกที่อยากจะจารึกความรู้ไว้ในคลังความรู้ แต่แรงจูงใจอีกส่วนหนึ่ง มาจากความรู้สึกมีความสุขที่ได้แสดงความเห็น สร้างสีสันให้กับบันทึก จนเสมือนว่าบล็อกเหล่านั้นมีชีวิต  แล้วอะไรล่ะคือชีวิตของบล็อก
     ชีวิตของบล็อก คือความรู้สึกที่ผู้เขียน และผู้อ่าน สามารถตอบโต้ สนทนา ต่อยอดความรู้ ทักทาย ให้กำลังใจ และอื่นๆ ในการสานก่อเกิดความสัมพันธ์ จากคนที่ไม่รู้จักกัน กลายเป็นคนคุ้นเคย และจากคนที่คุ้นเคย กลายเป็นเพื่อนรู้ใจ ในที่สุดเมื่อเป็นเพื่อน เราก็จะไม่รู้สึกเงียบเหงา ปล่าวเปลี่ยวใจอีก ในสังคมเสมือนแห่งนี้ จึงเป็นดังเช่นศูนย์รวมจิตใจ และสร้างชีวิตเสมือนของชุมชนขึ้นใหม่อีกครั้ง
    ผมเชื่อแล้วครับว่า การแสดงความเห็นในบันทึก ไม่ว่าจะเป็นบันทึกใดก็ตาม เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างชีวิตให้กับบล็อก แล้วคุณล่ะเชื่อหรือยัง ว่าความเห็นของคุณมีคุณค่า และมีส่วนในการสร้างชีวิตให้กับชุมชน และสร้างกำลังใจให้กับผู้บันทึก
    อย่าลืมนะครับว่า เมื่อได้อ่านบันทึกแล้ว ทิ้งรอยไว้สักนิด สร้างชีวิตให้ชุมชน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 74511, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 21, อ่าน: คลิก

ความเห็น (21)

สวัสดีค่ะคุณไมโต

  • ครูอ้อยฝากรอยว่าเข้ามาอ่านแล้วค่ะ
  • แสดงความคิดเห็นเพิ่มด้วยว่า...ครูอ้อยพยายามเชิญชวนคนใกล้ชิดให้มาเขียนและแสดงความคิดเห็นค่ะ
  • ให้กำลังใจกันเสมอค่ะ
oocytegirl
IP: xxx.12.74.6
เขียนเมื่อ 
จริงๆแล้วติดตามอ่าน gotoknow เป็นประจำบางครั้งคิดแล้วก็เห็นด้วยแต่บางครั้งก็คัดแย้งกับสิ่งที่ผู้นำเสนอได้เสนอมา แต่ใจไม่ค่อยกล้าที่จะพิมพ์ไม่ทราบเหตุผล แต่พอได้อ่านบันทึกนี้เอาวะลองดูสักตั้งท่าจะดีก็เลยลองพิมพ์ดู
สวัสดีตอนบ่ายครับ ครูอ้อย
  • วันนี้ครูอ้อยไว มากครับ ผมยังแก้ไขไม่เสร็จ ก็ได้อ่านร่องรอยของครูอ้อยแล้วครับ
  • เดี๋ยวต้องขอตัวไปประชุม ก่อนนะครับ

อ่านแล้วค่ะ...ทำตามค่ะคือทิ้งรอย...เดี๋ยวจะมาให้ความเห็นอีกที...

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

(^_________^)

สวัสดีค่ะ...แวะมาทิ้งรอยเติมเต็มให้กำลังใจเช่นกันค่ะ

กะปุ๋ม

สวัสดีครับคุณไมโต

  • ไม่ได้เข้ามาแค่ทิ้งรอยว่ามาอ่าน แต่เห็นด้วยกับทุกคำที่อยู่ในบันทึกเลยครับ
  • ขอบคุณที่จุดประกาย และเติมไฟให้บ้านหลังนี้สว่างไสว สวยงามยิ่งขึ้นครับ
สวัสดีครับคุณ oocytegirl
  • เป็นเรื่องปกติครับ ที่เมื่อเราอ่านบันทึกแล้ว อาจมีความเห็นสอดคล้องบ้าง หรือในบางเรื่องก็อาจขัดแย้งบ้าง การแสดงความคิดเห็น ช่วยให้ให้เราสัมผัสถึงชีวิตในบันทึกได้ อย่ากังวลเลยครับ
  • อย่างเช่นความเห็นของคุณ oocytegirl ในวันนี้ ทำให้ผมได้จารึกชื่อคุณ oocytegirl ไว้ในความทรงจำแล้วครับ แม้ว่าเราจะไม่เคยพบเห็นร่องรอยกันมาก่อนก็ตาม จากนี้ไป คุณ oocytegirl ก็เสมือนมีตัวตน สำหรับผมแล้วครับ
  • ขอบคุณมากครับ คุณเมตตา คุณกะปุ๋ม และคุณเจษฎา ที่คอยเป็นกำลังใจให้แก่กันเสมอมา
  • เอาล่ะผมต้องขอตัว ไปประชุมจริงๆแล้วล่ะครับ
  • แวะมาทิ้งร่องรอยอีกคนครับ
  • ขอยคุณที่ต่อยอดให้
  • อยากจะบอกทุกคนว่า มีหลายครั้งที่ผมไปอ่านบันทึกทั้งคนรู้จัก/คุ้นเคย และที่ไม่รู้จัก แต่ไม่ได้ทิ้งรอยไว้ เพราะ

(1) ไม่รู้ว่าจะพิมพ์อะไรลงไป ไม่สามารถจริงๆ ในเรื่องนั้นๆ

(2) มีความรู้สึกเกรง/เกร็ง เนื่องจากไม่สนิท และไม่รู้จักมาก่อน

  • ประเด็นนี้ อ. beeman ให้คำชี้แนะผมตอนเปิดบล็อกใหม่ๆ อ. ให้ผมตัดคำนำหน้า (ศ) ออกไปเพราะจะทำให้คนอ่านเกร็ง ซึ่งผมเห็นด้วย และได้ตัดออกไปแล้ว ส่วน นพ. นั้นยังอยู่ เพราะอาจจะช่วยให้ความเห็นมีความน่าเชื่อถือได้บ้าง (ในด้านการแพทย์)
  • แค่นี้ก่อนครับ
สวัสดีค่ะ คุณไมโต...เชื่อว่าตอนนี้คุณก็คงไม่เหงาอย่างแน่นอนแล้วค่ะ...เพราะเพื่อนๆเยอะมากๆ...เตรียมตัวรับแขกให้ทันก็แล้วกัน...แล้วอย่าลืมเหลือที่ว่างไว้ให้ฉันสักนิด...นิดเดียวก็พอค่ะและขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างที่ผ่านมา"เพื่อนรัก"
อาจารย์หมอสมบูรณ์ครับ
  • จากการคุยกับเพื่อนๆมือใหม่หลายท่าน ถึงเรื่องราวของเขา ทุกคนคงเริ่มต้นจากการไม่รู้จักก่อนครับ เมื่อเข้ามาครั้งแรก จะเขียนอะไรก็ตาม อาจดูแปลกบ้าง เพราะไม่เคยเห็น หรือรู้จักชื่อมาก่อน แต่การเข้ามาทักทายครั้งที่สอง เราเหมือนคนเคยรู้จักกันมาแล้วครับ ก็ไม่ใช่คนแปลกหน้ากันอีกต่อไป ดังนั้นคงต้องเริ่มต้นเขียนความเห็น หรือทักทายกันก่อนครับ การเกร็งๆ ก็จะหมดไปเอง
คุณไม้ดำหอมครับ
  • ผมไม่ค่อยเหงาหรอกครับ ตั้งแต่กลับมาอยู่เมืองไทย เพราะไม่มีเวลาให้เหงาอีก มีงานให้ทำสารพัดครับ
  • มีโอกาสมาเยี่ยมเยียนกันเมื่อไหร่ จะกันที่เผื่อไว้ครับ เอาแบบปูเสื่อท้ายรถกะบะมั้ย จะได้บรรยากาศไปอีกแบบ

ตามมาฝากรอยยิ้ม ค่ะ

 

PAN
เขียนเมื่อ 

สวัสดีตอนค่ำค่ะ พี่ไมโต 

ตามชาวบ้านเค้ามาทิ้งรอยคะ

เมื่อก่อนแป้นก็เป็นพวกชอบอ่านอย่างเดียว แต่ไม่กล้าคอมเม้น เพราะกลัว แต่ตอนนี้เริ่มกล้าแล้ว เพราะ กลัวว่าจะไม่มีใครมาคอมเม้นของตัวเองค่ะ

การมีคนมาแลกเปลี่ยนในบล๊อคเรา ทำให้บล๊อคมีชีวิตชีวาขึ้นมาจริงๆค่ะ 

 

คนเขียนเก่าๆ ก็อยากฝากรอยเหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้จะฝากอะไร หลายๆ ครั้ง ก็เลยไม่ได้ฝากรอยไว้

ชอบบันทึกใน series PSUShare ของคุณไมโต มากค่ะ

ตอนนี้ตามอ่านอย่างเดียว ไม่ทันฝากรอย ก็จะหมดเวลาเขียนแล้วค่ะ มีเจ้าประจำให้ตามอ่านเยอะไปหมด ขอบคุณไอเดียที่คิดดังๆนี้ค่ะ เยี่ยมจริงๆ

ตื่นแต่เช้า แวะมาทิ้งรอยครับ

ชอบคำว่า ..ทิ้งรอยไว้สักนิด  สร้างชีวิตให้ชุมชน จังครับ

ขอบพระคุณอาจารย์สมบูรณ์ด้วยอีกคนนะครับ

ว่าแต่ว่า เราจะรู้ได้ไง ว่า ..เพื่อน..มีบันทึกใหม่แล้ว 

คุณรัตติยาครับ   :-)
  • ผมอดยิ้มไม่ได้ ที่ได้เห็นคุณรัตติยายิ้มอย่างมีความสุขครับ   ;-p
คุณแป้นครับ
  • บันทึกที่เราเขียนคือความรู้จากประสบการณ์ชีวิตของเราครับ แต่ความเห็นโต้ตอบ สื่อสารกันไปมา คือชีวิตของบันทึกครับ หลายๆบันทึกที่มีชีวิต รวมกันใหญ่ขึ้น ก็จะเป็นชุมชนที่มีชีวิตครับ ดังนั้น มาช่วยกันสร้างชีวิตให้กับบันทึก โดยการแสดงความเห็นกันนะครับ
อาจารย์ปารมีครับ
  • ผมกำลังตอบโจทย์ปัญหาที่อาจารย์ให้ผมมาครับ ในเรื่องการแสดงความเห็น ซึ่งเป็นเรื่องที่ใหญ่มากครับ
  • ผมจะพยายามทำเท่าที่สติปัญญาอันจำกัดของผมจะมีได้ครับ
  • ขอบคุณมากครับ ที่อาจารย์คอยเป็นกำลังใจให้เสมอ
พี่โอ๋ครับ
  • เห็นใจในเรื่องข้อจำกัดด้านเวลาครับพี่โอ๋ แต่พี่โอ๋ก็ทำได้ดีกว่าที่คาดเสมอนี่ครับ
  • การแสดงความเห็น ช่วยสร้างชีวิตให้บันทึกได้จริงๆนะครับ
อาจารย์เต็มศักดิ์
  • ขอบคุณมากครับ ที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยือน
  • วิธีการที่เราจะรู้ว่าเพื่อนมีบันทึกใหม่แล้ว ทำได้โดยการสร้างแพลนเน็ตของเราเองครับ แล้วใส่บล็อกของเพื่อนเข้าไป เมื่อเพื่อนเขียนบันทึก บันทึกเหล่านั้นก็จะเข้ามาอยู่ในแพลนเน็ตของเราด้วย เมื่อเปิดดูแพลนเน็ต เราก็จะเห็นบันทึกของเพื่อนๆครับ
  • วิธีการในการสร้างแพลนเน็ต คือไปที่แผงควบคุมครับ แล้วคลิ๊กเลือกสร้างแพลนเน็ตใหม่ครับ จากนั้นก็นำบล็อกของเพื่อนๆเข้าแพลนเน็ตตัวเองครับ
  • เวลาเรียกใช้แพลนเน็ต ให้คลิ๊กเลือกที่แพลนเน็ตที่เราสร้างขึ้นครับ (จะอยู่ที่ด้านขวามุมล่างสุดของบันทึกของเราครับ อาจารย์อาจต้อง scroll เลื่อนหน้าบันทึกลงไปข้างล่างจนสุดบันทึกครับ)
ขอบคุณครับ

ผมมาทิ้งร่องรอย...ครับ  จริงๆน่าจะมีหลายรอยเพราะเข้ามาหลายครั้ง

เห็นด้วยครับ เนื้อหาในบันทึกและ Comment ท่าน อ.หมอสมบูรณ์

ถูกต้องแล้วครับ

ตรงใจมากค่ะ

ขอบคุณมากครับ ที่มาทักทายกัน อาจารย์หมอเต็มศักดิ์ คุณเอก และ อาจารย์หมอรวิวรรณ