ฝึกดูจิตเมื่อกลัว

รอดตายจะเล่าให้ฟัง                18-19 มกราคม 2550 มีโอกาสเป็นประธานการประชุมเจ้าหน้าที่กลุ่มงานประกัน 5 จังหวัดในเขตภาคเหนือที่ทางสำนักงานหลักประกันสุขภาพพิษณุโลกจัดขึ้นที่แพเหนือเขื่อนภูมิพล  อำเภอสามเงา  จังหวัดตาก  ทุกครั้งที่ลงแพเหนือเขื่อนจะนึกถงบรรยากาศเสี่ยงแต่น่าประทับใจคือการว่ายน้ำในเขื่อนภูมิพลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา  กระแสน้ำนิ่งไม่มีสิ่งกีดขวาง  บางครั้งว่ายไปครึ่งชั่วโมงได้ครึ่งกิโลเมตรกลับอีกครึ่งชั่วโมงอีกครึ่งกิโลเมตร  ครั้งนี้ตั้งใจจะว่ายน้ำให้สนุกรู้ว่าเสี่ยงแต่ก็คิดว่ารอดตายจะเล่าให้ฟัง                เกือบ 1 ทุ่มกว่าแพจะมาจอดที่เกาะวาเลนไทน์ซึ่งเป็นยอดเขาที่น้ำล้อมรอบกลายเป็นเกาะแว่นว่ายน้ำอันใหม่ซื้อมา 130 บาท มาใช้ครั้งนี้โดยเฉพาะ  บอกเจ้าหน้าที่ว่าจะว่ายน้ำ 1 ชั่วโมงไม่ต้องเป็นห่วงประเดี๋ยวกลับมา                พอเริ่มว่ายน้ำน้ำเย็นมาก  จิตใจหวั่นไหวเล็กน้อย  มีกลัวบ้างบางครั้ง  แต่รู้สึกสงบมากกว่าหลายปีก่อนที่เคยมาว่าย  อาจเป็นเพราะพึ่งผ่านช่วงอันตรายของชีวิตที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสวนดอก  จังหวัดเชียงใหม่  เมื่อว่ายไกลออกไป ๆ ให้ไฟนีออนของอีกแพหนึ่ง  ห่างอยู่ประมาณสองสามร้อยเมตรจึงว่ายไปแพนั้น  แล้วกลับตัวในน้ำว่ายกลับว่ายได้สองรอบมีคนตะโกนนึกว่ามีเรื่องอะไร  ปรากฏว่าตะโกนให้รีบขึ้นเพราะทุกคนเป็นห่วงนึกว่าจมน้ำไปแล้ว  ดูนาฬิกาที่ข้อมือเห็นว่า  พึ่งว่ายได้ 25 นาทีจึงขอว่ายต่อให้ครบครึ่งชั่วโมง                ขณะว่ายอยู่ในน้ำมีบางครั้ง  ไม่ทราบว่าเป็นเชือกที่มัดแพหรือเศษสวะในน้ำมาโดนบริเวณลำคอ  ใจก็นึกกลัวคิดว่า เป็นสัตว์หรือเป็นผีหรือเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่มาตามเอาชีวิตเอามือลูบตามคอก็ไม่เจออะไร  นี่แหละสิ่งสำคัญในการศึกษาตน  หากมัวแต่นั่งอ่านหนังสือ  ประชุมในห้องแอร์ไม่ฝึกปฏิบัติไปที่จิตตัวมาก ๆ ก็จะไม่รู้ว่าเมื่อยามจิตกลัวมากๆ สติจะควบคุมจิตได้จริงหรือสถานการณ์แบบนี้  ถ้ารอดตายก็จะเล่าให้ฟัง  เสียดายบางครั้งคนตายไม่มีโอกาสเล่า  เพราะไม่ได้ซ้อม  ไม่ได้ฝึกเหตุการณ์เกิดขึ้นทันทีและเสียชีวิตไปเลย  เช่น  เกิดอุบัติเหตุ  เกิดโรคปัจจุบันทันด่วน ฯลฯ  สมกับคำกล่าวที่ว่า  พระภิกษุที่ฝึกปฏิบัติธรรมมักฝึกดุจิตของตนในสถานที่ที่น่ากลัว  เช่น  ตามป่าช้าที่มีศพ ฯลฯ  สวัสดี   นพ.บุญเรียง  ชูชัยแสงรัตน์  นายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดอุตรดิตถ์โทร. 081-8868787วันที่ 25 มกราคม  2550