วันนี้ลูกบอกว่าจะขอเลี้ยงข้าวแม่กับพ่อสักมื้อ เป็นเงินที่เขาตั้งใจหามาได้เองจากการเป็นติวเตอร์สอนหนังสือในช่วงปิดเทอมนี้ ก่อนที่เขาจะต้องเริ่มภารกิจหนักในฐานะนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 1 ที่ มอ. ในอีกไม่ช้า
ตอนที่เห็นเขากด Grab สั่งอาหารจากร้านดังของหาดใหญ่ ชื่อ ครัวปะหยัด ด้วยเงินจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองออกมาจ่ายค่าอาหาร แม่มีความสุขมาก ไม่ใช่เพราะมูลค่าของอาหารมื้อนี้ แต่มันคือความอดทนพยายามและความตั้งใจที่เขาใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ แทนที่จะพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนเปิดเทอม แต่เขากลับเลือกที่จะนำความรู้ที่มีไปแบ่งปันให้คนอื่นเพื่อแลกเป็นรายได้ก้อนแรกมาฝากแม่
ภาพความทรงจำเก่าๆ ตั้งแต่เขายังเด็ก วันที่แม่ยังต้องคอยประคับประคองทุกฝีก้าวย้อนกลับมาหมด ไม่คิดเลยว่าเวลาจะผ่านไปไวขนาดนี้ จากเด็กที่เคยรับจากเราฝ่ายเดียว วันนี้เขากลายเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จัก “ให้” และรู้จักบริหารจัดการชีวิตตัวเองได้อย่างน่าชื่นใจ
การเห็นเขามีความรับผิดชอบและกตัญญูต่อคนในครอบครัวแบบนี้ ทำให้แม่รู้สึกเบาใจและวางใจว่า ไม่ว่าวันข้างหน้าบทเรียนแพทย์จะหนักหนาแค่ไหน เขาก็จะมีรากฐานจิตใจที่แข็งแรงพอที่จะก้าวผ่านมันไปได้
สำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่ การได้เห็นลูกพึ่งพาตัวเองได้และไม่ลืมที่จะเผื่อแผ่มาถึงเรา มันเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วลูกเอ๋ย …
ขอบคุณนะลูกที่เติบโตมาอย่างดี ขอบคุณที่เห็นความสำคัญของความพยายาม แม่ไม่ได้ต้องการสิ่งของราคาแพงหรือการดูแลที่เลิศเลอเลย แค่เห็นลูกเป็นคนดี มีความสุขกับสิ่งที่ทำ และรักษาจิตใจที่งดงามแบบนี้เอาไว้ แม่ก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว
มื้อนี้คือมื้อที่อร่อยที่สุดในชีวิตแม่จริงๆ …
แม่ ย่อมเสียสละได้เสมอ การหมดห่วงคือความสุขอันหาค่ามิได้ ครับ