วิถีแห่งข้า (My Way) : บทที่ 1
ในโลกหล้า… ผู้ที่แข็งแกร่งหาใช่ผู้ที่กำชัยมาแต่กำเนิด หากแต่คือผู้ที่รู้จัก “ลุกขึ้น” ในยามที่โชคชะตาผลิกผัน!
ข้า… เป็นเพียงศิษย์ไร้อันดับคนหนึ่ง แม้มาตรวัดความรู้จะไม่อยู่ในระดับ “ยอดฝีมือถล่มปฐพี” แต่ก็พอมีที่ทางในทำเนียบคนมีความสามารถ ทว่า… วาสนานั้นช่างลึกลับซับซ้อน ปรมาจารย์ในบ้านจำต้องส่งข้าไปฝึกปรือวิชาครู ณ เขามหาชัย สำนักเดียวกับยอดบุรุษ “สำราญ รอดเพชร” ผู้มีชื่อระบือไกล
เมื่อออกท่องยุทธภพในคราบ “ครูบ้านนอก” เบี้ยหวัดรายเดือนเพียงพันเศษมิอาจขวางกั้นความทะเยอทะยาน ข้าอาศัยเคล็ดวิชาของ อาจารย์ประเสริฐ จริยานุกูล เป็นบันไดขั้นแรก กระโดดเข้าสู่สำนักประสานมิตรท่ามกลางเหล่าอัจฉริยะ แม้ฝีมือในช่วงแรกจะกะรุ่งกะริ่งดุจเสื้อผ้าขอทาน แต่ข้าก็ได้พบกับ “สี่มหาเมธี” แห่งวิชาวัดผล ทั้ง ล้วน, ชูศรี, สมบูรณ์, และ บุญเชิด ช่วยชี้แนะจนข้าบรรลุหลักวิชา กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญการกะเกณฑ์น้ำหนักคน
“คลื่นลูกใหม่ย่อมหนุนส่งคลื่นลูกเก่า”
ข้ากลับคืนถิ่นฐานในวัยไม่ถึงยี่สิบห้าปี เข้าสู่สนามประลองศึกษานิเทศก์แห่งนนทบุรี โทรเลขฉบับเดียวประกาศก้องไปทั่วสิบทิศว่า “ข้าคือที่หนึ่ง!” แต่ยุทธภพนี้กว้างใหญ่นัก ผู้คนย่อมคลางแคลงในหนวดเคราที่ยังไม่ทันหงอกขาว ข้าจึงต้องสำแดงเดชอีกคราในสนามสอบอาจารย์ใหญ่ และเป็นอีกครั้งที่ชื่อของข้าสลักอยู่บนยอดเสาแห่งผู้ชนะ… คนทั้งหลายจึงสิ้นสงสัยในตัวข้าตั้งแต่นั้น!
ทว่า… วิถีข้าราชการมิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ข้าหิ้วย่ามเดินทางสู่แดนไกล ณ พิษณุโลก และมุ่งหน้าสู่ “คลองลาน” กำแพงเพชร ดินแดนที่ขึ้นชื่อว่ามีทั้ง “น้ำผึ้ง ไข่มด เงินสด ไม้สัก” เป็นที่หมายปองของเหล่านักล่ารางวัล
ที่นั่น… ข้ามี “สหายร่วมเมรัย” ที่เปี่ยมน้ำใจ ทั้งสัสดี ป่าไม้ นายตำรวจ ร่วมกันสร้างวีรกรรมไว้มากมาย แต่ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดไร้รอยด่าง จอมยุทธ์ยังเคยพลั้งพลาด ข้าและคณะตั้งใจจัดเตรียมค่ายรับรองขุนนางผู้ใหญ่ ถึงขั้นยืม “บัลลังก์หนัง” ของนายเหนือหัวมาประดับสำนักงาน
ผู้ใดจะคาดคิด! ในคืนที่มืดมิด สุนัขเพียงตัวเดียวกลับกลายเป็นผู้ทำลายวิถีแห่งการรับรอง มันถูกขังไว้ในห้องลับด้วยความเผลอเรอ ก่อนจะฝากรอยเขี้ยวไว้บนโซฟาตัวเดียวของอำเภอจนยับเยิน…
อา… นี่แหละคือรสชาติของยุทธภพ มีสมหวัง มีพลาดพลั้ง และมีเรื่องราวที่ต้องเล่าขานสืบไป!
