บันทึกนี้ ยังคงสืบเนื่องมาจาการเสียชีวิตของ อ. หมอประเวศ เมื่อเวลา ๒๐.๕๓ น. วันที่ ๑๐ มกราคม ๒๕๖๙ ต่อจาก บันทึก (๑) (๒)
เมื่อผมใกล้หมดวาระ ผอ. สกว. ในปี ๒๕๔๔ อ. หมอประเวศถามผมว่า หลังจากนี้จะทำอะไร ท่านทราบว่าผมต้องออกจาก สกว. และอายุยังไม่ถึง ๖๐ ยังมีกำลังทำงานต่อไปได้อีกนานพอสมควร และตอนนั้นวงการวิชาการไทยก็เชื่อฝีมือผมในเรื่องการบริหารงานสร้างสรรค์ ผมตอบท่านว่า อยากทำเรื่องการพัฒนานโยบายสาธารณะ ท่านไปบอกนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ด้วยความคิดว่า หากฝ่ายการเมืองหนุน ประเทศจะได้ประโยชน์มาก แต่ท่านนายกฯ เฉย
ผมจึงเรียนท่านใหม่ว่า เรื่องจัดการความรู้ (Knowledge Management – KM) ก็น่าจะเป็นประโยชน์ต่อประเทศมาก ท่านไปยุคุณหมอสุภกร บัวสาย ที่ตอนนั้นเพิ่งตั้ง สสส. ใหม่ๆ ผมจึงได้ทุน สสส. ๒๑๐ ล้านบาท มาพัฒนาเครื่องมือ จัดการความรู้ เพื่อให้สังคมไทยเป็นสังคมเรียนรู้ในทุกหย่อมหญ้า โดยมีเวลาของโครงการ ๓ ปี เมื่อครบ ๓ ปี ขอต่อเวลาเป็น ๕ ปี เงินเท่าเดิม และเมื่อครบ ๕ ปี มีผลงานตามสัญญา แต่คืนเงินแก่ สสส. ประมาณ ๙๙ ล้านบาท
การจัดการความรู้ พัฒนาเรื่อยมา ปัจจุบันเครื่องมือที่ทรงพลังมากคือ การเรียนรู้จากประสบการณ์ – Kolb’s Experiential Learning Cycle ผมเขียนหนังสือ KM ซ่อนรูป ชุด การเรียนรู้ ‘ขั้นสูง’ จากประสบการณ์ ที่ดาวน์โหลดได้ฟรี
วิญญาณ “นักจัดการความรู้” ติดตัวผมมาจนปัจจุบัน ที่จัดการความรู้สนุกขึ้นมาก เพราะมีเอไอเป็นเพื่อนร่วมจัดการความรู้ เพิ่มขึ้น โดยวิญญาณนักตั้งคำถามของผม ช่วยได้มาก
วิจารณ์ พานิช
๒๗ ม.ค. ๖๙
ห้อง ๔๗๑๐ โรงแรมเซนทารา แกรนด์ แอท เซนทรัลเวิร์ล
