วัยเรียนเป็นวัยที่(พ่อว่านะ..)
มันมีความสุขมากกว่าทุกวัย

มันทำให้หนูได้เรียนรู้โลกภายนอกที่กว้างขึ้น  
ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของหนูมากขึ้น  
ว่า..หนูต้องการอะไร?
การรู้จักแบ่งปัน เกื้อกูล เอิ้อเฟื้อต่อกันและกัน ในมิตรภาพของคำว่า "เพื่อน"

การมีวุฒิภาวะทางอารมณ์แบบนี้ 
พ่อว่า...มันทำให้หนูนั้น..เข้าใจโลกและสังคมที่หนูอยู่ได้ดีขึ้น  หนูจะรู้เท่าทันความคิดของตัวเอง  
เมื่อรู้ทันความคิดของตัวเองแล้ว หนูจะเข้าใจความคิดของคนอื่นด้วยเช่นกัน 
 


และที่สำคัญกว่านั้น..มันจะทำให้หนูมีความรับผิดชอบและซื่อสัตย์ต่อตัวเองมากขึ้น  
ในวันที่หนูต้องอยู่ไกลบ้าน... อยู่ไกลจากพ่อและแม่  โดยที่หัวใจของหนูนั้น..มันจะไม่เปลี่ยวเหงาเลย...