“หูพับ” ผึบผับ ผึบผับ
เดินสลับ งาจิ๋ว น้องน้อย
พลัดถิ่น ภูหลวง ละห้อย
บ่ายคล้อย ถึงสี ชมพู
หากิน ประสา สัตว์โลก
ถูกโฉลก ป่าอ้อย อร่อยหรู
ข้ามผ่าน เวลา เรียนรู้
ผลักดัน ไปสู่ ภูเวียง
อยู่มา สามปี ดีดัก
ฉันรัก ทุ่งกว้าง ส่งเสียง
เผลอไผล เข้าไร่ ไป่เคียง
พล้ำเพลี่ยง ทำร้าย ชายสิ้น
…….. คำสั่ง ศาลให้ ปกปัก
ย้ายยัก หูพับ กลับถิ่น
ฟื้นฟู เรียนรู้ ยลยิน
อยู่กิน ถิ่นฐาน บ้านป่า
…..
พลบค่ำ อาทิตย์ อัสดง
ขนช้าง กลับดง แล้วหนา
โยกย้าย ลัดเลาะ ทุ่งป่า
ภูผา ภูเวียง เวียงเก่า
…..
ไม่ทัน พ้นผืน ป่าใหญ่
เสียงลม หายใจ ร้อนเร่า
แผ่วลง ดุจสาย ลมหนาว
หูพับ กลับดาว ช้างไป
…
หูพับ ไม่ถึง ถิ่นเนา
หมู่เฮา ส่งเสียง ร่ำไห้
ขอจ่ง หลับลง กลางใจ
ช้างใหญ่ ผู้ให้ ทรงจำ ฯ
….
กวีสีฐาน
4 กุมภาพันธ์ 2569
ภาพ : ลุงเกรียง หมีแบกกล้อง
