นานมากแล้วฟังปราชญ์ฝรั่งคนหนึ่งว่าไว้ “กินอาหารให้เป็นยา อย่ากินยาเป็นอาหาร” ในวิชาเรียนก็ทำให้เชื่ออย่างนั้น ไม่ว่าจะเอ่ยถึงเรื่องนี้เมื่อไหร่ โดยเฉพาะเมื่อก่อนที่มักจะพูดกับเด็ก ๆ ที่สอนอยู่บ่อย “ผลิตภัณฑ์อาหารเสริม ไม่ว่าจะแร่ธาตุหรือวิตามิน ถ้าเรายังกินอาหารได้เป็นปกติ ก็ไม่จำเป็น”
เพราะในผักผลไม้มีสารอาหารเหล่านี้เพียงพออยู่แล้ว ร่างกายต้องการในแต่ละวันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แถมถ้าได้รับเข้าไปมากเกิน กระบวนการขจัดออก ได้แก่ กลไกต่าง ๆ ของร่างกาย อวัยวะ ระดับฮอร์โมน ฯลฯ เพื่อสร้างดุลยภาพของสารนั้น จะทำงานหนักขึ้น ซึ่งไม่น่าจะเป็นผลดี
แต่ในวัยนี้ของตัวเอง หมอให้กินวิตามินบีทุกวันมานานพอสมควรแล้ว เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อนก็ริเริ่มกินวิตามินซีเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง เนื่องจากหลังทดลองกิน แค่สองสามวันแรก รู้สึกอาการภูมิแพ้ดีขึ้นมาทันตาเห็น จามและคัดจมูกน้อยลงชัดเจน โดยไม่ต้องอาศัยยาแก้แพ้ในช่วงที่อากาศเปลี่ยนอย่างเคย
“ยุบหนอ พองหนอ อนิจจังสังขารไม่เที่ยงหนอ” เคยได้ เคยไหว มาวันหนึ่งต้องพ่ายแพ้ต่อความคิดที่ยืนหยัด..จำยอมกินยาเป็นอาหารจนได้!
