หลายปีก่อนเคยคิดจะบันทึกการเปลี่ยนแปลงร่างกายและจิตใจของตัวเองช่วงเข้าสู่วัยที่เรียกกันอย่างระมัดระวังว่า ส.ว. (ฮา) หลายประการชวนให้ฉงน จนแล้วจนรอด..ถึงวันนี้ไม่ค่อยรู้สึกแปลกกับสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นแล้ว
เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวอย่างไม่รู้สาเหตุ อ่อนเพลียง่ายและฟื้นตัวยาก ง่วงขึ้นมาจะง่วงจนรู้สึกทรมานถ้ายังไม่ได้พักผ่อน หลงลืมอะไรง่าย ๆ ขนาดกำลังอธิบายหรือสอนเด็กอยู่ บางชื่อบางเรื่องหายไปเฉย ๆ นึกไม่ออกขึ้นมาดื้อ ๆ
ความรู้สึกอีก ถ้ามีโอกาสรื้อฟื้นเรื่องราวสมัยก่อนจะเพลิดเพลินเจริญใจมาก นึกอยากย้อนไปใช้ชีวิตแบบในอดีตอยู่บ่อย ชอบฟังเพลงเก่าและมักมโนภาพถึงเหตุการณ์ในช่วงเวลานั้น ยิ่งได้พูดคุยกับเพื่อนสมัยเด็กจะมีความสุขมาก
เสื้อกันหนาวหรือแจ็คเก็ตฟิลด์นี่ก็เหมือนกัน จำแม่นว่าเข้าสู่ฤดูหนาวเมื่อไรพ่อจะเอาออกมาใส่จนชินตา คงด้วยอารมณ์ ส.ว. นั่นเอง วันนั้นตื่นเต้นที่เห็นโฆษณาอยู่ในร้านค้าออนไลน์ ทำให้เป็นที่มาที่ไป!
