ใจเขาใจเรา
ในการประชุม อ.ก.ค.ศ.แต่ละครั้ง ผมได้ประสบการณ์ความรู้และแนวคิดกลับบ้านทุกครั้ง จนสามารถถอดออกมาเป็นบทเรียน เพื่อพัฒนาตน พัฒนางาน ตลอดจนสอนบุตรหลานให้นำไปประยุกต์ใช้ต่อไป
การประชุมครั้งที่ ๑๔/๒๕๖๘ ผ่านพ้นไปด้วยความเรียบร้อย ข้อใหญ่ใจความอยู่ที่วาระการพิจารณาเลื่อนเงินเดือนครูและบุคลากรทางการศึกษา ครั้งที่ ๒ (๑ ตุลาคม ๒๕๖๘)
การพิจารณาเรื่องนี้ ในคราวประชุมครั้งที่ผ่านมา ยังไม่ผ่านความเห็นชอบของ อ.ก.ค.ศ. ทำให้ล่าช้าไป ๑ สัปดาห์ แต่ยังไม่เกินห้วงเวลาที่จะส่งคำสั่งเลื่อนเงินเดือนให้สพฐ.
เป็นความล่าช้าที่ต้องการทำให้ชัวร์ เพื่อการพิจารณาอย่างรอบคอบ รอบด้านและเป็นธรรมแก่ข้าราชการครูมากที่สุด
ผมจึงรู้สึกขอบคุณอนุกรรมการฯฝ่ายกฎหมาย ที่ให้ชะลอไว้ก่อนจนมาถึงวันนี้ เมื่อเห็นว่ามีครูท่านหนึ่ง ไม่ได้รับการเลื่อนเงินเดือน จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นปกติ นี่คือ การทำงานของ อ.ก.ค.ศ.อย่างแท้จริง
การจะพิจารณาเรื่องใดเรื่องหนึ่งแบบเรื่อยเฉื่อย ถูลู่ถูกัง เอาเร็วเข้าว่า คงไม่งามแน่ เรื่องที่มองว่าเป็นเรื่องเล็กๆก็อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ พาให้เขตพื้นที่ฯและอ.ก.ค.ศ.เดือดร้อนก็เป็นไปได้
มติที่ประชุมฯจึงให้โรงเรียนกลับไปทบทวนและหรือส่งเอกสารหลักฐานเชิงประจักษ์ให้ครบถ้วน เพื่อประกอบการพิจารณาของ อ.ก.ค.ศ. ที่จะต้องเห็นชอบด้วยหลักการ บนพื้นฐานของเหตุผลที่เชื่อถือได้
อันนี้ก็ถือว่าให้ความเป็นธรรมแก่ทุกฝ่าย โดยเฉพาะคู่กรณี คือผู้บริหารกับครู ที่สุดแล้วในที่ประชุมฯก็ได้เคารพการตัดสินใจของผู้บริหารโรงเรียนมากที่สุด ที่ท่านไม่ได้ตัดสินใจด้วยอารมณ์และความรู้สึก
แต่ทำงานในรูปของคณะกรรมการในระดับโรงเรียน ในการพิจารณาเลื่อนเงินเดือนให้ครูในครั้งนี้ และมีเอกสารประกอบการพิจารณาอย่างหลากหลาย ที่ไม่อาจจะโต้แย้งให้เป็นอื่นได้เลย
เมื่อหลักฐานจากโรงเรียนมีน้ำหนักมากพอ ก็ถือว่า อ.ก.ค.ศ.ได้ทำหน้าที่สมบูรณ์แล้ว จึงผ่านการพิจารณาให้ความเห็นชอบตามที่เขตพื้นที่ฯเสนอมา ผมจึงรู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก ที่เรื่องนี้ผ่านไปได้อย่างมีเหตุมีผล
ข้อกังวลในที่ประชุมฯอันเป็นบทเรียนที่น่าคิดและน่าจดจำ ก็คือ ว.PA ที่เป็นหัวใจของครูทั่วประเทศที่ใช้ประกอบการเลื่อนเงินเดือนครูในสถานศึกษา เพราะ ว.PA มีความสำคัญและต้องได้คะแนนผ่านเกณฑ์
ปรากฎว่า ครูที่ไม่ได้รับการพิจารณาให้เลื่อนเงินเดือนนั้น ได้คะแนน ว PA ผ่านเกณฑ์
แต่เมื่อไปดูคะแนนผลการปฏิบัติงานในส่วนอื่นๆในเชิงประจักษ์ พบว่าคะแนนต่ำมาก จึงไม่ต้องไปดูหลักการหรือระเบียบในส่วนอื่นๆ เช่น ลาเกินหรือไม่ มาสายเนืองๆกี่วัน โดนลงโทษทางวินัยในขั้นใด
ข้อกังวลเล็กๆยังมีอยู่ประปรายในที่ประชุมฯ เป็นข้อคิดคำนึงถึง “ใจเขาใจเรา” ว่าทำไมหนอ?เงินเพียงนิดเดียว ก็เลื่อนให้ครูเขาไม่ได้ เพราะการประเมินให้ผ่านเกณฑ์เพียงเล็กน้อย จะใช้เงินไม่มากเลย
แต่เพราะใจเขาใจเรานี่แหละ ที่เรามิอาจทราบได้ว่าผู้บริหารกับคณะครู เขาอยู่ร่วมกันอย่างไร เขาสุขทุกข์หรือเดือดเนื้อร้อนใจกับอะไรบ้าง มันสาหัสสากรรจ์ขนาดไหน ต้องมีความเป็นมาเป็นไป ที่ทำให้ต้องตัดสินใจเช่นนั้น
ในที่ประชุมฯไม่มีใครแสดงความเห็นในเชิงยั่วยุให้ครูทำเรื่องฟ้องร้องผู้บริหาร และไม่มีใครหวาดหวั่นว่าครูจะฟ้องร้องกล่าวโทษ อ.ก.ค.ศ.ชุดนี้ นอกจากเชื่อว่าครูจะไม่ทำแล้ว ยังจะต้องมีทางออกที่สวยงามด้วย
ผมเสนอให้ท่านผอ.เขตฯใช้อำนาจหน้าที่ นำครูท่านนี้ออกมาจากโรงเรียน เพื่อแยกกันทำงาน แยกกันทำมาหากิน จะเกิดประโยชน์ต่อโรงเรียน ครู นักเรียนและชุมชนหรือไม่ ไปอยู่โรงเรียนที่ขาดครูจะดีไหม?
เพราะการเลื่อนเงินเดือนคือ การมอบขวัญกำลังใจแก่บุคลากร แม้ว่าการพิจารณาไม่เลื่อนเงินเดือนครั้งนี้ มิได้เกิดจากการ “เชือดไก่ให้ลิงดู” แต่ก็เชื่อว่าขวัญและกำลังใจจะไม่เกิดก่อให้ทำงานอย่างราบรื่นต่อไปได้
คำตอบสุดท้ายก็อยู่ที่ผู้บริหารกับครู จะประสงค์เช่นใด สุดแต่ใจจะไขว่คว้าเถิด ไม่มีใครสามารถบังคับใครได้ เรื่องของใจเขาใจเรา ก็จบลงด้วยประการละฉะนี้
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๗ ตุลาคม ๒๕๖๘
