ชื่อเดิม คือ กาพย์ธนัญชยางค์ โดย พระราชวรวงค์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ (น.ม.ส.) ท่านได้แถลงไว้ในภาคผนวกหนังสือ สามกรุง ที่เขียนจบในปี ๒๔๘๗ ดังนี้
กาพย์ธนัญชยางค์
กาพย์ชนิดนี้ข้าพเจ้าออกแบบให้ใช้เป็นคำอธิบายภาพ เรื่อง “ศรีธนญชัย” ที่พิมพ์สัปดาห์ละชุด ในหนังสือพิมพ์ “ประมวญสาร” กาพย์อย่างใหม่นี้ก็คือ กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ แบบเก่านั้นเอง แต่ เติมอีก ๔ คำแลเพิ่มสัมผัสเข้าอีก รูปภาพที่พิมพ์ใน “ประมวญสาร” นั้น ภาพหนึ่งมีที่สำหรับคำอธิบายเพียงบันทัดเดียว ยาวเพียง ๔ นิ้วครึ่ง จึ่งต้องใช้กลอนชนิดที่ จุความได้มาก ในที่น้อย แลเมื่อแยกบทหนึ่งเป็นสองบันทัด ก็ให้บรรทัดยาวเท่ากัน กาพย์ธนัญชยางค์ได้กำเนิดด้วยประการฉนี้
บ้านกลอนน้อย - https://www.homelittlegirl.com/index.php?PHPSESSID=32d32c0e733665be1f156a840331960f&
กาพย์ธนัญชยางค์ ๓๒ vs กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘
@ ฅนทุกหมู่เหล่า แรกเกิดเปลือยเปล่า [กาพย์ธนัญชยางค์ ๓๒]
@ แรกเกิดเปลือยเปล่า
บริสุทธิ์งามเงา อ่อนเยาว์โลกีย์
ผ่านกาลผ่านสถาน สามานย์เริ่มมี
ทำชั่วทำดี หมองศรีชีวา
@ ลองตรองยามยล เฉกเช่นหยาดฝน @ เฉกเช่นหยาดฝน ตกพื้นหมองมล เปื้อนปนกายา ธรณินซับหนุน ใสขุ่นนานา แดดแผดเผากล้า นำพาพ้นดิน
@ ร้อนนำน้ำไซร้ แปรเปลี่ยนเป็นไอ @ แปรเปลี่ยนเป็นไอ น้ำกลับสวยใส ผ่องไสว เมฆินทร์ ธรรมเผยผองชน จักพ้นมลทิน กายใจต้องถวิล ละสิ้นตัณหา
@ “รักเมตตา”ดล เผาผลาญตัวตน @ เผาผลาญตัวตน “ของกู” หลุดพ้น คือหนมรรคา ช่วยเหลือรับใช้ เหนื่อยใจกายา มิท้อบ่นว่า ศรัทธาหนุนนำ
