เดิมเขานัดกันว่า จะจัดงานใหญ่ ฉลองครบรอบจบการศึกษาแพทย์ครบ ๖๐ ปี ในปี ๒๕๖๙ แต่เมื่อต้นปี ๒๕๖๘ นพ. สมประสงค์ ส่งเจริญ ก็ส่งความเห็นมาจากอเมริกาว่า ฉลองปีนี้ดีกว่า เพราะไม่แน่ใจว่าตนเองและเพื่อนอีกหลายคน จะอยู่จนถึงปีหน้าได้หรือไม่
จันทพงษ์ วะสี ผู้ทำหน้าที่ประธานรุ่น ก็ประสานงานกำหนดวันได้เป็นวันที่ ๓ - ๔ สิงหาคม ๒๕๖๘ ที่ Royal Hills Resort นครนายก โดยมีระบบรถตู้รับเพื่อนๆ เป็นสายๆ รวม ๖ คัน มีการนัดแนะผ่านไลน์กลุ่มที่มีการโพสต์กันอย่างเมามัน มีกฤษณ์ หิรัญรัศ เป็นดารา
ผมไปร่วมสั้นๆ ไม่กี่ชั่วโมง เพราะตอนเย็นต้องกลับมาดูแลภรรยา โดยออกจากบ้าน ๗.๓๐ น. กลับถึงบ้าน ๑๗.๓๐ น. ตอนขาไปนั่งรถตู้ไปกับเพื่อนอีก ๔ คนคือวิเชียร ทองแตง กฤษณ์ หิรัญรัศ ธำรง บุญวิสุทธิ์ และสมชาย ชาญวิเศษ ได้คุยกันสนุกสนานเฮฮา โดยเฉพาะเมื่อสมชายขึ้นรถ ได้สะท้อนชีวิตวัยหนุ่มที่เป็นเรื่องไม่เล่าในที่สาธารณะให้เพื่อนผู้ชายฟัง ช่วยให้ผมได้เข้าใจสังคมมากขึ้น รู้สึกเจียมตัวเจียมใจมากขึ้น ว่าตนเป็นคนแคบ ใช้ชีวิตวัยหนุ่มแบบดุ่ยๆ ไปกับวิชาการและการสร้างครอบครัว ต่างจากคนทั่วไป นอกจากนั้นกฤษณ์ผู้กว้างขวาง ยังเล่าเรื่องชีวิตส่วนตัว ของเพื่อนหลายคน ที่ผมไม่เคยรู้เรื่องเลย ช่วยให้ผมตระหนักว่า ผมเป็นคนที่ชีวิตเรียบๆ ไม่มีสีสัน
ขากลับนั่งรถตู้กลับสองคนกับธำรง ที่ต้องกลับมาดูแลภรรยาที่สมองเสื่อมเช่นเดียวกัน และกลับจากอเมริกามาซื้อบ้านอยู่ในซอยติวานนท์ ไม่ไกลจากบ้านผมมากนัก ธำรงเล่าชีวิตการเป็นหมอเด็กในเมืองเล็กๆ ใกล้เมือง Pittsburg รัฐ Pennsylvania ช่วยให้ผมได้ความรู้มาก เพราะผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย รวมทั้งธำรงเล่าความเจ็บป่วยของตนเองสมัยโควิด ที่เกิดโรคแทรกซ้อนจากการฉีดวัคซีน ไฟเซอร์ เกิดอาการแพ้ทั่วตัวและที่หัวใจ ช่วยให้ค้นพบว่าตนเองเป็นโรคมะเร็ง B Cell Lymphoma นำสู่การรักษาหายขาด ด้วยยาแผนใหม่ คือ Human Antibody
เป็นการกินเลี้ยงพบปะของเพื่อนๆ อายุเฉลี่ย ๘๔ ปี มีบางคน ๘๗ และน้อยที่สุดน่าจะ ๘๑ จึงได้เห็นสภาพร่างกาย ท่านั่ง ท่ายืน เดิน การพูด ที่สะท้อนความสูงวัย ยังมีหลายคนที่ยังไม่ frail แต่ส่วนใหญ่มีอาการ frail น้อยบ้าง มากบ้าง
เพื่อนคนหนึ่งคือ นิคม วรรณราชู เป็นนักเขียนมือรางวัล เซเว่นบุ๊คอวอร์ด จากหนังสือ อีสานปีดอกเอนอ้าบาน และยังกำลังเตรียมเขียนบันทึกชีวิตการเป็นเด็กบ้านนอกเข้ามาเรียนหนังสือในกรุง ไปใช้ชีวิตในต่างแดน นิคมเป็นหนึ่งในหลายๆ คนที่ร่างกายยังแข็งแรง
อีกคนหนึ่งที่แข็งแรงมาก คือ พัลลภ ศิริพิพัฒน์ ตีกอล์ฟทุกวัน กลับมาเมืองไทยก็ไปตีกอล์ฟกับบูรณะเป็นประจำ บูรณะ ชวลิตธำรง ก็แข็งแรงมาก และยังต้องบริหารทรัพย์สมบัติมหาศาลอย่างน่าเห็นใจ
ผู้สูงอายุขนาดนี้สุขภาพไม่แน่นอน บางคนนัดเสียดิบดีว่าจะมา พอใกล้วันนัดก็ต้องบอกยกเลิก บางคนอยู่ในอเมริกา อยากมาพบเพื่อน แต่ไม่กล้าขึ้นเครื่องบินเพราะเกรงโรคจะกำเริบ อีกหลายคนในอเมริกาไม่สะดวกที่จะมา แม้หลายคนในเมืองไทย ก็ไม่สะดวกมาร่วม รวมแล้วพวกเรารุ่น ๗๑ เรียนจบพร้อมกัน ๑๑๓ คนในปี ๒๕๐๙ พอปี ๒๕๑๑ ไพโรจน์ เวียงแก้ว ก็เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจเป็นคนแรก ไพโรจน์กับผมไปเป็นสมาชิกทีมแพทย์เคลื่อนที่ที่อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ในปี ๒๕๐๘ ตอนที่เรายังเป็น นศพ. ปี ๓ เราจึงสนิทกัน ในชั้นเรามี ๓ ไพโรจน์ ตอนนี้เหลือไพโรจน์ สินลารัตน์ คนเดียว
ผมเล่าเรื่องของแพทย์ศิริราชรุ่น ๗๑ ไว้ที่ (๑)
วิจารณ์ พานิช
๕ ส.ค. ๖๘
1 วิเชียร ธำรง วิจารณ์
2 แวะเยี่ยมชัยชนะ คีรีรัตน์ ที่บ้านนครนายก
3 ที่ห้องนั่งรอ
4 จับกลุ่มได้เมื่อไรต้องถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก
5 คุยกันในห้องอาหาร ก่อนอาหารเที่ยงมา
6 วิเชียร ทองแตง ทำหน้าที่ดำเนินรายการ
7 ธำรง บุญวิสุทธิ์ เล่าเรื่องราวชีวิต
8 ธงธวัช อนุคระหานนท์
9 ผมเล่าสั้นๆ
