เช้าวันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๖๘ ผมเปิดประตูระเบียงห้อง ๖๐๔ โรงแรมฮักนิมมาน ที่เชียงใหม่ โสตสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยคือเสียงนกพิชชะรี ร้องโต้ตอบกัน
ผมเดินลึกเข้าไปในซอยนิมมานเหมินทร์ ๑๓ จนชนถนนศิริมังคลาจารย์ ข้ามถนน ตรงเข้าซอยศิริมังคลาจารย์ ๓ เดินตรงไปจนไปชนทางตัน ที่เชื่อมไปยังโรงแรมกาดสวนแก้ว ที่ถูกทิ้งร้าง ผมเดินเข้าไปชะโงกดูสภาพโรงแรมหรูที่ในที่สุดลมเลิกกิจการและถูกทิ้งร้างมาหลายปี เพื่อปลงตกกับความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง รวมทั้งตัวเราเองด้วย
เดินกลับมาทางเดิม ผ่านหน้าโรงแรมจนไปออกถนนนิมมานเหมินทร์ ตอนนี้เสียงนกพิชชะรีบางลงไป แทนที่ด้วยเสียงนกเขา ข้ามถนนไปเดินเข้าซอยฝั่งตรงข้ามเพื่อชมบรรยากาศ และหาที่เดินออกกำลัง เดินวนไปพบสถานที่ที่มีต้นไม้ปกคลุมร่มรื่น ได้อาบป่าในใจกลางเมือง
เช้านี้เดินได้ ๓ พันก้าว
วิจารณ์ พานิช
๔ ส.ค. ๖๘
1 ซอยนิมมานเหมินทร์ ๑๓
2 ซอยศิริมังคลาจารย์ ๓
3 โรงแรมปางสวนแก้วร้าง
4 เดินอาบป่า
5 ถนนนิมมานเหมินทร์ยามเช้า
