เมื่ออ่านบทเขียนของ “นิ้วกลม” หรือ คุณเอ๋ สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์ ที่เขียนถึง เชฟหมี หรือ อาจารย์ตุล ผศ.คมกฤช อุ่ยเต็งเค่ง ในฐานะ “เพื่อนรัก” ที่พลัดพรากกันอย่างกระทันหันพลันด่วนเมื่อวันเสาร์ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2568 ที่ผ่านมา ... การทำกาละของอาจารย์ตุล ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนใจแก่คุณเอ๋เป็นอย่างมาก และคุณเอ๋เอง ก็เล่าถึง กล่าวถึง เขียนถึง อาจารย์ตุล ในหลากหลายมุม หลากหลายมิติ ที่ลุ่มลึกและอ้างว้าง ....
ข้อเขียนแรก >>> https://www.facebook.com/share/p/1Bs84XKCW5/
ข้อเขียนที่สอง >>> https://www.facebook.com/share/p/19Jn769gWN/
ข้อเขียนที่สาม >>> https://www.facebook.com/share/p/1ZCaqPFEgb/
ข้อเขียนที่สี่ >>> https://www.facebook.com/share/p/19WynRdehJ/
ผมพยายามอ่านอย่างละเลียดละไม และเข้าใจถึงหัวอกของคนที่ “เพื่อนรัก” จากเราไปไกลแสนไกลสุดห้วงคำนึง แต่ก็ใกล้แสนใกล้ในใจนี่เอง
วันเสาร์ที่ 15 มีนาคม 2557 ผมขับรถจากขอนแก่นไปเยี่ยมอาการป่วยของเพื่อนรักที่อุบลราชธานี อาการของเพื่อก็ทรงและทรุดไปตามเวลาของสภาพที่เสื่อมไปเพราะโรคภัยที่รักษามานานหลายปี และมีเพื่อนพี่น้องบอกว่าเดี๋ยววันเสาร์ที่ 22 มีนาคม 2557 จะเดินทางไปเยี่ยมให้กำลังใจ แต่ใด ๆ ในโลกก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา และไม่มีความยั่งยืน วันพุธที่ 19 มีนาคม 2557 เพื่อนรักจากไปด้วยอาการ “สงบ” ... และนั่นคือแรงสั่นสะเทือนในจิตในใจค่อนข้างมาก และยาวนาน ลากยาวมาจวบจนครบ 11 ปี แห่งการจากลา และระหว่างทาง 11 ปีที่ผ่านมา ในทุก ๆ ห้วงเวลาของชีวิต เพื่อนรักไอแซก ก็ยังคงอยู่และเป็นส่วนสำคัญของชีวิตมิขาด มิใช่แต่เพียงผมคนเดียว แต่หมายรวมถึงคนอื่น ๆ ที่สนิทชิดใกล้ ก็มักจะกล่าวถึง ถามถึง และฝากผมบอกกล่าวไอแซกในหลาย ๆ โอกาส ประหนึ่งผมเป็น “ผู้ส่งสาร” ไปยังเพื่อนรัก และตลอด 11 ปีที่ผ่านมาผมเองก็มีกิจกรรมร่วมกับเพื่อนรักผู้จากลาไม่เคยว่างเว้น เราไปเที่ยว ไปทำกิจกรรม ไปไหนต่อไหนด้วยกันตลอด รวมถึงการไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านโปรดของเพื่อนเสมอ เสมอ เพราะทุกครั้งที่เพื่อนมาขอนแก่น เพื่อนมักจะชวนไปร้านนี้เสมอ .... เกรงอยู่เหมือนกันว่า วันหนึ่ง หากร้านนี้ปิดตัวลง ผมคงคิดถึงเพื่อนขึ้นมากกว่าเดิมแน่ ๆ และอาจจะเศร้ามากด้วยมั้ง เพราะสถานที่สำคัญของเราหายไป (ถ้าเขาเลิกกิจการไปนะ)
และผมเคยเขียนเรื่องของเขาลงในวารสารข่าวศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยขอนแก่น รวมถึงการเขียน Blog gotoknow ถึงเขา การทำแฟนเพจ https://www.facebook.com/profile.php?id=100027654894134
เพื่ออย่างน้อยก็ใช้เพื่อสื่อสาร พูดคุย หยอกล้อ ให้พอได้คิดถึงเรื่องราวของเพื่อนรักที่จากลา
ระหว่างที่นั่งเขียนบันทึกนี้ ก็ฟังเพลงไปด้วย และเพลง เป็น อยู่ คือ ของเขียนไขและวานิช ก็ดังขึ้นด้วยความบังเอิญ เพลงนี้มีเนื้อหาที่เท่มาก “ยิ้ม งดงามภายในใจ เรื่องราวจะผ่านไป ร่างกายเหมือนเวลา” .... “ดวงดาวบอก ถึงการจากลา ให้รู้ ว่าชีวิตแสนดีมีค่า เมื่อมีเวลา ให้ใช้ด้วยปัญญา”
.... และก็เข้าใจภาวะและความรู้สึกของคุณเอ๋ นิ้วกลม ที่สื่อสารผ่านข้อเขียนทั้งสี่ว่า สะเทือนอารมณ์มากมายเพียงใด เมื่อเพื่อนรัก “จากไป” สงบนิ่ง บนโลกหล้า แต่ไป “เติบโต” ในห้วงหัวใจของผู้ที่ “คิดถึง” สุดห้วงหัวใจ
ทั้งลึกและกว้าง ทั้งหนาวและร้อน ทั้งมืดและสว่าง ทั้งอ้างว้างและอบอุ่น ....... ทั้งใกล้และไกล
ยอดดอย คิดถึง ไอแซก คงมิต่างจาก นิ้วกลม คิดถึง เชฟหมี
การจากลา จึงทำให้เราเติบโต แม้เราไม่อาจรู้เลยว่า เราจะมีโอกาสพบเขาอีกไหม แต่เขาอยู่ในห้วงหัวใจอันลึกและกว้างของเรานี่แหละ
10 กุมภาพันธ์ 2568
