บ้านชยันต์...วันลอยกระทง
ชีวิตในวัยเด็ก..เริ่มต้นที่เรือนแพ ที่ไม่เคยลอยอยู่นิ่ง แอบอิงกระแสธาราอยู่หลายปี ณ ประตูน้ำคลองพระอุดม อ.ปากเกร็ด นนทบุรี พ่อผมทำงานที่นั่น เป็นลูกจ้างประจำสังกัดกรมชลประทาน
จำได้อยู่ครั้งนึง ได้ยินเสียงพ่อร้องเพลง “บ้านพี่เป็นเรือนแพ สาวน้อยเขาไม่แล สาวแก่เขาก็ไม่มอง” แม่ของผมชื่อน้อย แม่ดูแลพ่อมาตลอด ไม่ใช่ไม่มองตามที่พ่อได้ร้องเพลงเอาไว้แต่อย่างใด
พอพ่อเกษียณแล้ว เราจึงได้มีบ้านอยู่เป็นของตัวเอง วันนั้นบ้านเสมือนวิมานในฝัน รสชาติของการมีบ้าน มันยิ่งใหญ่ยากที่จะบรรยาย สุดท้ายพอได้รับราชการ ผมจึงนึกถึงการสร้างบ้านก่อนเป็นลำดับแรก
๒๑ ปีแล้วกับบ้านหลังนี้ นับตั้งแต่ปี ๒๕๔๖ เป็นต้นมา บ้านชยันต์ ณ ทุ่งดินดำรีสอร์ต “บ้านเล็กในป่าใหญ่” อยู่ใจกลางสวนลำไยและดงไม้นานาหลายสิบไร่ ของบ้านใกล้เรือนเคียงที่มีอยู่ไม่กี่หลัง
แต่ปัจจุบันบ้านนับร้อยหลังผุดขึ้นกระจัดกระจายทุกซอกซอย เป็นหมู่บ้านย่อยๆที่ไม่สงัดเงียบและไม่ทำให้เหงาอีกต่อไปแล้ว
วันดีคืนดี คนในบ้านที่เกษียณมาเหมือนกันกับผม ก็รื้อฟื้นและระบายความทรงจำที่แพลนงานเอาไว้หลายปี ว่าจะปรับปรุงและต่อเติมบ้านเสียที ก่อนจะไม่มีกำลังวังชาจะทำอะไรได้ต่อไป
รวมทั้งกาลข้างหน้าจะขึ้นบันไดหลายขั้นด้วยความยากลำบาก อย่ากระนั้นเลย...เมื่อพี่สาวลงมือสร้างบ้านและสวน เราก็ทำไปพร้อมๆกัน แค่ต่อเติมชั้นล่าง คงไม่นานเท่าไรหรอก จะหมดสักกี่ตังค์เชียว
แล้วก็ไม่นานจริงๆ เพียง ๑ เดือนเท่านั้น ที่ต้องอดทนอดกลั้นกับบรรยากาศงานก่อสร้าง ดูสับสนอลหม่านวุ่นวายไปหมด โดยเฉพาะวันนี้ ที่ชื่อว่า”วันลอยกระทง” คงต้องจดจำกันไปอีกหลายปี
ที่ต้องจดจำอย่างแรกก็คือ ค่าแรงแพงมาก เมื่อตกลงเหมาค่าแรง ค่าวัสดุผมต้องซื้อเอง ก็เลยต้องจ่ายค่าวัสดุแทบจะทุกวัน ผู้รับเหมาใช้แต่ของดีมีระดับแบบไม่อั้น เบิกกันทุกเม็ด จนบ้านกลายเป็นบานในทันที
ส่วนที่จะลืมไม่ลง ก่อนวันลอยกระทง ผมเหมือนคนหลงทาง ยืนงงอยู่ในดงคนงาน โดยไม่มีผู้รับเหมามาเหลียวแล การเก็บงานที่ต้องใช้เวลา ๒ - ๓ วัน แต่พวกเขาบอกผมว่าจะปิดจ๊อบวันนี้ ผมตกใจแต่ก็พอเข้าใจได้ ไม่ว่าใครก็ตาม เหนื่อยงานก็อยากพักอยากเที่ยว จะมาห่วงกังวลกับงานอยู่ทำไม..
ช่างให้ผมตรวจงานปูกระเบื้อง ผมก็บอกว่ายาแนวยังดูไม่เรียบร้อยเลย ห้องครัวก็ต้องล้างและเช็ดถูให้สะอาด ผมเห็นคนงานยืนอ้อยอิ่ง ทั้งที่เศษวัสดุรอบบ้านยังกองอยู่เต็มไปหมด ทั้งเศษเหล็กเศษปูนเศษไม้ รวมทั้งวัสดุอุปกรณ์ที่ยังใช้ไม่หมดอีกตั้งมากมาย ผมก็เลยพูดดังๆ ถ้าไม่เรียบร้อย จะไม่จ่ายเงินงวดสุดท้าย..เท่านั้นแหละ..รีบเก็บงานกันทันที ไม่มีกองขยะ ทิ้งให้เป็นภาระของผมเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา
เช้าของวันลอยกระทง อากาศเย็นเพราะฝนสั่งลาฤดู ช่างทำประตูบานเลื่อนเข้ามารับช่วงต่อ ผมรอจบงานสุดท้าย ใต้ถุนบ้านไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครมอีกต่อไปแล้ว ผมรู้สึกโล่งตาโล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก
ค่ำคืนเดือนเพ็ญกำลังคืบคลานใกล้เข้ามา ผมไม่ได้เตรียมคำอธิษฐานต่อแม่คงคา แต่จะขอระบายความขุ่นข้องหมองใจในชีวิตของผม ชำระล้างออกไปบ้าง จะได้หมดเคราะห์หมดโศกเสียทีกับวันเดือนปีที่เหนื่อยเหลือเกิน
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๗
