ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ
๑ ปีที่เกษียณอายุราชการ ผมเข้าโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น แต่ผมไม่ได้ป่วยแต่ประการใด จึงมีเวลามากพอที่จะไปเยี่ยมใครต่อใคร ทั้งที่เป็นญาติและไม่ใช่ญาติ เพราะเข้าใจความรู้สึกของคนเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นอย่างดี ว่าเขาต้องการกำลังใจเป็นอย่างยิ่ง
คนในครอบครัวก็ป่วย แต่ไม่มาก เป็นไทรอยด์ระยะปลายๆ คือใกล้จะหายเป็นปกติ แต่ก็ต้องพบแพทย์ตามนัด เพื่อดูผลเลือดและความดันตลอดจนปรับลดยาไปตามลำดับ ผมจึงเข้าออกโรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช จ.สุพรรณบุรี อยู่เนืองๆ
ในบ้านผมมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้น เป็นญาติผู้ใหญ่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ อายุ ๗๐ ปีแล้ว กลับมาพร้อมเงินทองมากมายจนผมรู้สึกอิจฉา แต่บางครั้งก็ดูจะน่าสงสารมิใช่น้อย เพราะมีของแถมติดปลายนวมมานิดหน่อย ทั้งเบาหวาน ความดันสูง นอนไม่ค่อยหลับและเจ็บข้อเจ็บเข่าเดินไม่ค่อยสะดวก
เมื่อผมมองไปรอบๆ จึงรู้สึกฉงนสนเท่ห์เล็กน้อย ว่าบ้านเราเป็นบ้านพักคนชราไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมก็เลยต้องขยันขับรถเป็นพิเศษ เพื่อพาผู้สูงวัยไปเปิดหูเปิดตา และพาไปพบแพทย์เพื่อตรวจสุขภาพ
เกษียณแล้วก็นึกว่าสบาย ที่ไหนได้ ทำแต่งานจิตอาสาไม่ได้ว่างเว้น ข้อดีก็คือ จะได้ตั้งหลักตั้งสติว่าเราต้องบำรุงรักษาร่างกายนะ จะเจ็บป่วยอย่างง่ายดายไม่ได้เด็ดขาด เพราะต้องเป็นที่พึ่งที่พาของคนอีกหลายคน
โชคลาภอันใดที่เคยไฝ่ฝันเอาไว้ ก็เลยไม่อยากได้อยากดี ขอแต่ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บก็พอแล้ว
จริงๆตัวผมเอง ก็รักษาสุขภาพร่างกายเป็นอย่างดีมาตลอด หลังจากที่ตัวเองเคยผ่าตัดใหญ่ในชีวิตมา ๒ ครั้ง ความเจ็บปวดในตอนนั้นยังฝังใจ ทำให้ตระหนักอย่างรู้ซึ้งว่าการโดนฉีดยาและกายภาพบำบัดมันเป็นอย่างไร?
ก่อนโควิดผมไปพบแพทย์ในโรงพยาบาลชั้นนำอยู่เป็นประจำ ไปนอกเวลาค่ารักษาเบิกไม่ได้ แต่ต้องยอมเพราะต้องการรักษาเหงือกและฟันเอาไว้เคี้ยวข้าวตอนแก่ชรา เสียเงินและเวลาไปเยอะแต่ก็ต้องอดทนอย่างต่อเนื่อง เสียดายที่โรงพยาบาลขอปิดทำการชั่วคราวในช่วงโควิด ผมก็เลยห่างเหินไปตามระเบียบ
เกษียณแล้วก็เลยหันมาเอาดีทางทันตสุขภาพอีกครั้ง ขอใช้บริการทางโรงพยาบาลเลาขวัญ ก่อนอื่นเลยต้องขูดหินปูน คุณหมอสาวสวยนัดผมให้ไปทำการรักษา ๒ ครั้งแล้ว
ครั้งแรกผมออกอาการดีใจ ที่จะได้มอบสิ่งดีๆให้ตัวเอง เพราะปากและฟันคือปราการด่านสำคัญของร่างกาย จะไม่ดูแลและรักษาความสะอาดได้อย่างไร?
พอคุณหมอเริ่มขูดหินปูนเท่านั้น น้ำตาแทบร่วง น้ำลายกับน้ำอะไรไม่รู้เต็มปาก จะกลืนก็ไม่กล้ากลัวหมอจะว่า เสียงก้องกังวานและเสียวแป๊บเหมือนใครเอาเครื่องบัดกรีมาทำงานอยู่ในปากอันคับแคบ ตัดสินใจยกมือขอเวลานอกทันที
“คุณหมอครับ ขูดฟันล่างก่อน เสร็จแล้วคราวหน้าค่อยนัดใหม่ได้ไหมครับ” ผมพูดเหมือนอ้อนวอน คล้ายอาตี๋สักมังกร ที่ไม่ต้องการให้สักเกล็ด ขาและเล็บก็ได้ ยังไงยังงั้นเลย
“ได้สิคะ....”เท่านั้นแหละ มือเท้าที่เย็นเฉียบ เริ่มจะอุ่นขึ้นมาในทันทีทันใด
ครั้งที่ ๒ ผมไปตามนัดเหมือนเดิม คุณหมอคนใหม่ หน้าตายังดูวัยรุ่น แต่เก่งและทำงานละเอียดมาก ลงน้ำหนักมือในการขูดหินปูนอย่างทะมัดทะแมง ไม่แรงแต่เสียวฟันมากกว่าครั้งก่อน ตอนที่คุณหมอพูดว่า “เจ็บหน่อยนะ” จริงๆผมน่ะเจ็บเหงือกและฟันไปก่อนหน้านั้นตั้งนานแล้ว
อยากยกมือบอกคุณหมอให้พอก่อนได้ไหม แต่ไม่ทันเสียแล้ว คุณหมอเอ่ยเบาๆว่า ขอขูดซ้ำฟันล่างอีกหน่อย ผมก็เลยต้องเอามือจับเก้าอี้นวมไว้อย่างแน่นเลย
พอเสร็จสรรพเรียบร้อย คุณหมอมีโบนัสพิเศษให้ด้วย โดยบอกว่า เดือนหน้ามาตามใบนัดด้วยนะคะ ยังมีฟันผุที่ต้องอุดอีก ๓ ซี่..ค่ะ ผมก็เลยต้องพูดว่าครับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วก็เดินออกมาจากห้องเพื่อเข้าไปอีกห้องหนึ่ง ที่ผมเริ่มจะคุ้นเคย
ไม่ใช่เพราะผมติดใจในงานทันตกรรมของโรงพยาบาลหรอกนะ ก็แค่อยากจะบอกว่า..โรงพยาบาลเลาขวัญ มีห้องนวดโดยแพทย์แผนไทยด้วย ทันสมัยมาก สะอาด ถูกสุขลักษณะ คุณหมอเป็นมืออาชีพ ฝีมือดีมีประสบการณ์ ผมไปใช้บริการมา ๓ ครั้งแล้ว รู้สึกดีต่อกายและใจ พอเบากายเบาใจ จึงผ่อนคลายที่สุดในชีวิตเลย พ่อคุณเอ๋ย
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๓ ตุลาคม ๒๕๖๗
