เช้าวันที่ ๒๓ มีนาคม ๒๕๖๖ ผมนัดคุณเปา ผู้จัดการมูลนิธิสยามกัมมาจล คุยเรื่องการเตรียมจัดงานมหกรรมคุณภาพและความเสมอภาคทางการศึกษา ที่ กสศ. จะต้องเตรียมการอย่างเข้มข้นจริงจัง และมีการสื่อสารสาธารณะล่วงหน้านับปี เพื่อเตรียมจิตใจของผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง หรือเอาใจใส่เรื่องคุณภาพของการศึกษาไทย ให้เข้ามามีส่วนร่วมเป็น “ผู้กระทำการ” หรือ “ผู้สร้างการเปลี่ยนแปลง” (change agent)
เราต้องการ “ผู้สร้างการเปลี่ยนแปลง” (change agent) ที่อยู่ในระบบการศึกษาเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในระบบของกระทรวงศึกษาธิการ
ผมจึงดีใจแบบลิงโลด ที่ตอนไปประชุมที่ มข. เมื่อวันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖ ได้ฟัง ศน. สุดสงวน กลางการ สังกัด สพป. ขอนแก่น เขต ๑ เล่าเรื่องการทำหน้าที่ศึกษานิเทศก์แนวใหม่ ที่ไม่ใช่แนวฝึกอบรมครู ที่พบว่าไม่ได้ผลยกระดับผลลัพธ์การเรียนรู้ของนักเรียน ได้ค้นพบร่วมกับ mentor ของท่าน (คือ ศน. พรพิมล ทักษะวรบุตร ที่ตอนนี้เกษียณอายุราชการไปแล้ว แต่ยังทำงานร่วมกันกับ รศ. ดร. ไมตรี อินทร์ประสิทธิ์ และมาร่วมประชุมในวันนั้นด้วย) ว่า วิธีที่ได้ผลคือ หนุนให้โรงเรียนพัฒนาตนเอง โดย ศน. เข้าไปโค้ช หรือเข้าไปทำงานร่วมกัน ร่วมทำงานแบบทุ่มเทด้วยกัน แล้วชื่นใจร่วมกันเมื่อเห็นผลลัพธ์การเรียนรู้ของนักเรียน
ผมบอกคุณเปาว่า ผมเชื่อว่ายังมี ศน. ที่ทำงานจริงจังแบบนี้ ทำงานด้วยวิธีที่ถูกต้องแบบนี้อีกจำนวนหนึ่ง ที่จะต้องค้นหาให้พบ และเตรียมตัวท่านเหล่านั้น ให้พร้อมที่จะสื่อสารสังคม ว่านักเรียนได้รับประโยชน์จากการทำงานด้วยวิธีที่ถูกต้อง อย่างไร
ผมเตรียมเสนอในวงหารือของ กสศ. วันที่ ๑๕ พฤษภาคม ๒๕๖๖ ว่าต้องมีมาตรการค้นหา “ศึกษานิเทศก์ตัวจริง” เพื่อเชิญมาเป็นตัวคูณ สร้าง ศน. ตัวจริงเพิ่มให้แก่สังคมไทย
วิจารณ์ พานิช
๖ เม.ย. ๖๖
I wonder if and when Thailand will look for ‘patterns and tools’ for use in developing equality and quality of education. Knowledge management (KM) has sprouted many patterns and infographics but not many tools to assist practitioners, especially while developing their expertise. We need tools (and other resources) to make things happen quicker.