ถ้อยคำที่อ้างอิงธรรมนิดๆ คำคมหน่อยๆ ได้ยินได้ฟังกันมาบ่อยๆแล้ว ตลอดปีเลยก็ว่าได้ จริงๆก็ปฏิบัติได้เป็นอย่างดีในปีที่กำลังจะผ่านไป
สาเหตุหลักๆที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบได้มากขึ้น คงเป็นเพราะกาลเวลาที่ผ่านมา พร้อมกับอายุและกำลังวังชาที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป ต้องเลือกปฏิบัติเฉพาะสิ่งที่ใช่และที่ชอบเท่านั้น
ความตั้งใจในงานยังคงที่ มีความผกผันกับปริมาณที่ต้องการให้ลดน้อยถอยลง คงไว้แต่งานคุณภาพที่พอจะทำได้ และสามารถทำได้อย่างต่อเนื่อง ไม่เยอะแต่มีความเรียบง่ายในท่ามกลางธรรมชาติ
ทำงานในวันหยุดยาว ดูช่างสงบเงียบเสียนี่กระไร ช่วยฝึกจิตฝึกใจให้มีสมาธิ มีสติระลึกรู้ทุกลมหายใจ ไม่ต้องใส่แมสก็ได้ ใส่แล้วหายใจไม่ออก และทำให้เหนื่อยง่ายด้วย
ความเคยชินที่ทำให้ต้องมาโรงเรียน เป็นอย่างนี้มาตลอดหลายปีดีดัก เมื่อก่อนที่เคยคิดว่า.."งานหนักไม่เคยฆ่าคน" แต่เดี๋ยวนี้กลับต้องเตือนตนไปจนถุึงปีหน้าว่า..อย่าเยอะกับชีวิต
ทำหน้าที่และทำวันนี้ให้มีความสุข สนุกที่ได้ทำงาน อีกไม่นาน…คนใหม่ก็ต้องมาทำงานต่อ ก่องานใหม่ หรือไม่มีเราเขาก็ทำงานกันได้ คิดไว้แค่นี้จะได้ไม่หลงระเริง
ถึงโรงเรียน..เจ้าหนวดและเจ้าดำ รปภ.ประจำทุกค่ำคืน วิ่งมาต้อนรับถึงประตูรถ น้ำลายยืดพร้อมสะบัดหางอย่างดีใจ มันคงคิดว่ายังไง วันนี้คงไม่ต้องหิวไปตลอดทั้งวัน
ก่อนจะดูแลรปภ.ขอไปดูน้องไก่แก่ อายุกว่า ๓ ปีแล้ว ไข่น้อยลงแต่ยังคงความอ้วนและน่ารักเอาไว้ เริ่มจะไม่ชอบกินอาหารเม็ดในกระสอบ แต่ที่ชอบและถูกปากคือผักหญ้า คงเป็นไปตามประสาไก่ สว.นั่นเอง
น้องไก่..เดินออกมากินลมชมวิว ยังดีที่เจ้าหนวดกับเจ้าดำ แม้จะหิวแต่มันก็ไม่เคยรังแกน้องไก่ เพราะมันรู้ว่าอยู่บ้านเดียวกัน รางวัลที่เจ้าหนวดกับเจ้าดำจะได้ก็คือนม..ตัวละ ๓ กล่อง
นมนักเรียนยังมีเหลืออยู่พอสมควร เพราะนักเรียนหันไปกินนมถุงแช่เย็นกันหมดแล้ว รปภ.จึงได้อาหารว่างอย่างดี มีคุณภาพ รู้สึกว่าเขาทั้งสองจะอิ่มท้องและสดชื่นมากขึ้น มีเรี่ยวแรงพอที่จะเดินตรวจตรารอบๆโรงเรียน
ถึงเวลาทาสีอีกตามเคย ตรงป้ายหน้าโรงเรียนที่เขียนว่า “เดินทางปลอดภัย” ใต้หลังคาสีแดงที่เริ่มซีดโทรม ตั้งใจจะใช้สีขาวโพลน จะได้ดูโดดเด่นมองเห็นแต่ไกล
รีบใส่ถุงมือ ถือเก้าอี้เข้าไปใกล้ๆ มองซ้ายมองขวา มองขึ้นไปตามกิ่งไม้ไม่มีเจ้าตัวร้ายมาทำรัง ที่เคยมาสร้างรังขนาดใหญ่ คงอพยพหนีหนาวกันไปหมดแล้ว จึงจุ่มแปรงทาสีลงในถัง ยกขึ้นป้ายบนหลังคาสังกะสี
ในใจก็คิดว่า..ถ้ามีใครก็ตาม ไม่ว่าจะเพื่อนพี่น้องหรือญาติมิตร ต้องเดินทางในช่วงเวลาดีๆแบบนี้ ก็ขอให้ปลอดภัยเหมือนที่ป้ายเขียนบอกไว้ และขอให้คนที่ยืนอยู่หน้าป้ายตอนนี้..ปลอดภัยเช่นเดียวกัน
เสี้ยวนาทีนั้นเอง เจ้าแมลงสีดำลำตัวใหญ่กว่าผึ่้ง ก็ต่อยผ่านถุงมือเข้าไปที่นิ้วนาง ปวดจี๊ดจนแทบจะตกจากเก้าอี้ รีบกระโดดและวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว สักพักก็ทำใจดีสู้เจ้าแตน เดินไปดูว่ามันอยู่ตรงไหน ปรากฎว่ามันอยู่ในรังเล็กๆใต้หลังคา มีกันอยู่แค่ ๓ - ๔ ตัวเท่านั้น
ความเจ็บปวดคงอยู่ได้ไม่นาน แล้วมันจะก็ผ่านไป เหมือนกันกับปี่เก่านั่นเอง ที่กำลังรอต้อนรับปีใหม่มาเยือน แต่พอก้มมองที่หลังมือที่มีอาการบวมเป่ง ก็แปลกดีนะเจ้าแตนตัวร้าย แกต่อยฉันที่กลางนิ้วแต่พิษกลับวิ่งฉิวไปที่มือจนได้
คราวนี้จะทำไรต่อดีล่ะ มึนงงไปหมด ต้องบอกตัวเองว่าพอแล้วมั้ง กลับบ้านไปดูหนังฟังเพลงจะดีกว่า นึกขึ้นได้ว่ายังเหลืองานอีกนิดหน่อย ค่อยๆทำและปล่อยเวลาให้หมดไปด้วยการรดน้ำต้นไม้ และเก็บผักตบชวามาใส่ในบ่อปลาดุก
ปลาดุก..ในบ่อซีเมนต์ ราว ๖๐ ตัว แต่ละตัวบิ๊กเบิ้มทั้งนั้น ตัวนึงก็น่าจะเกือบ ๑ กิโลกรัม วันๆไม่ได้ทำอะไร รอกินอาหารอย่างเดียว เวลาว่ายปรากฎตัวก็รู้สึกหวาดเสียว มองดูเหมือนมิใช่ปลา
แต่จะว่าไปแล้ว…วันนี้เป็นวันแรกของวันหยุดยาว ในเทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ได้เลี้ยงสัตว์น้อยใหญ่ไปตามเรื่องราว ส่วนเจ้าแตนน้อยก็ใจดีมีความเมตตา อุดส่าห์บินมาเตือนว่า จะปีใหม่แล้วนะ ..อย่าเยอะกับชีวิต…
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๓๐ ธันวาคม ๒๕๖๕
