ในวันหยุด...แต่งานก็มีให้ทำได้ตลอด ทั้งงานตัดหญ้าและปรับปรุงระบบไฟฟ้าภายในอาคารเรียน ผอ.ตัดสินใจโทรหาครูธุรการให้มาช่วยอีกแรงหนึ่ง
โชคดีที่ครูเขาว่าง จึงมาช่วยด้วยความเต็มใจ อย่างน้อยก็ได้ช่วยจัดเครื่องดื่มและอาหารกลางวัน ดูแลคนตัดหญ้าและช่างไฟฟ้า
คนตัดหญ้าเป็นขาประจำของโรงเรียน เป็นผู้ปกครองของเด็กชายอัศวินหรือวินเนอร์ นักเรียนชั้นป.๓ ผอ.กับครูจึงเรียกชื่อคนตัดหญ้าว่า พ่อวินเนอร์ มา ๓ – ๔ ปีแล้ว
ส่วนช่างไฟฟ้า เป็นทีมใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาครั้งแรก หลังจากทีมเก่าได้ติดตั้งหลอดไฟเพิ่มเติมแสงสว่างไปทั่วทั้งในและนอกอาคาร เสร็จแล้วไฟฟ้าก็ติดๆดับๆไม่ได้อย่างใจ
เดือดร้อนถึงผอ.อีกเช่นเคย ต้องติดต่อช่างมืออาชีพให้มาสำรวจระบบไฟในอาคาร ก็ได้คำตอบว่า..ก่อนหน้านี้หรือในรอบ ๑๐ ปีที่ผ่านมา ผอ.ให้ช่างไฟฟ้าเข้ามาเดินสายไฟหลายคณะ
ช่างทุกคนทุกคณะ ล้วนติดตั้งและตัดต่อสายไฟฟ้าแบบตรงไปตรงมา เอาสะดวกรวดเร็วเข้าว่า...ดูแล้วจึงรู้สึกงุนงงระโยงระยางไปหมด แต่ผอ.ก็คิดว่า...ช่างเหล่านั้นทำดีที่สุดแล้ว
ผลที่สุดก็จะเกิดความไม่ปลอดภัย ไฟฟ้าจะลัดวงจรได้ง่าย หรือถ้าหากไฟฟ้าดับที่จุดใดจุดหนึ่งก็จะไม่รู้สาเหตุว่ามาจากจุดใดกันแน่ ที่ผ่านมาจึงสร้างความปวดหัวให้ผอ.อยู่ตลอด
วันนี้...พอได้เวลาทำงาน เสียงเครื่องตัดหญ้าก็ดังแบบนุ่มนวลชวนฟังอยู่กลางสนาม เพราะเป็นเครื่องยนต์ที่จัดซื้อมาใหม่เพิ่งแกะกล่องออกมาประเดิมงานแรก
ช่างไฟฟ้าก็เข้าประจำการทุกห้องเรียน เพื่อเดินสายไฟตั้งแต่ห้องป.๑ ไปจนถึงห้องป.๓ แบบแยกสายเข้าไปยังกล่องหรือแผงไฟ เพื่อความถูกต้องและชัดเจน จากนั้นครูธุรการก็เข้ามาพอดี
“หนูไม่รู้ว่าช่างจะเข้ามาโรงเรียนวันนี้ ไม่งั้นหนูมาช่วยตั้งแต่เช้าแล้ว”
“ขอบใจนะ” ผอ.พูดสั้นๆ แต่ใจนั้นฟูฟ่อง เมื่อได้ฟังวาจาของครูธุรการผู้มีน้ำใจ
“ผอ.จะให้หนูไปซื้อข้าวกล่องตอนไหนก็บอกนะคะ”
“ครับ ตอนนี้ครูไปยกบันได กรรไกรและเชือกมาให้ผมด้วย ผมไปรอที่หน้าโรงเรียนนะ”
ผอ.หยิบธงชาติผืนใหม่และธงในหลวงสีเหลือง รวมทั้งหมด ๘ ผืนไปรอครูที่ป้ายประชาสัมพันธ์หน้าโรงเรียน
ครูวางบันไดขี้นพาดกับผนังปูน แล้วจับบันไดไว้เพื่อเตรียมให้ผอ.ปีนขึ้นไปเปลี่ยนผืนธงเหมือนทุกครั้ง ถ้าครูปีนป่ายด้วยตัวเอง ก็คงไม่ถนัดและบันไดอาจรับน้ำหนักไม่ไหว
“ผอ.คะ ทำไมธงชาติกับธงในหลวงขาดไวจัง หนูกับผอ.ก็เพิ่งเปลี่ยนไปไม่นานนี่เอง”
“ก็ลมมันแรงและแดดก็ร้อน และธงสมัยนี้เป็นวัสดุสิ้นเปลือง เราไม่ต้องใส่ใจหรือเสียดายหรอกนะ ยังไงก็ต้องจัดซื้อเตรียมไว้ให้พร้อมเสมอ”
“ผอ.ขยันจัง” ครูชมผอ. จนผอ.สะดุ้งเกือบตกบันได เพราะผอ.ฉุกคิดขึ้นมาได้นิดหนึ่ง หรือว่า..ครูชักจะรำคาญผอ.เสียแล้วกระมัง
พอดีมีเสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังใกล้เข้ามา คนขับชะลอรถ พูดไม่กี่คำแล้วก็เร่งเครื่องจากไป
“ใครหรา...” ผอ.ถาม “แม่ค้าก๋วยเตี๋ยว” ครูตอบ
“เขาว่ายังไง” ผอ.ถามอีก “เขาบอกว่า ผอ.ขยันจัง” ครูบอกอีกครั้งเหมือนกัน
“ผอ.ไม่ได้ขยันหรอก อยู่ว่างๆไม่ได้ทำไร ตอนนี้ทำไรได้ต้องรีบทำ เกษียณแล้วจะมาเสียดายที่ไม่ได้ทำ ส่วนการเปลี่ยนผืนธง ผอ.ก็แค่ไม่อยากเห็นธงขาดวิ่นอยู่หน้าโรงเรียน มันดูไม่งาม"
“หนูเห็นธงขาดเยอะแยะเลย ไม่เห็นเขาเปลี่ยนกัน”
“นั่นมันเขามิใช่เรา ธงคือสัญลักษณ์แทนสถาบันหลักของชาติ ต้องรักและศรัทธาอย่างจริงใจ บ้าน วัด โรงเรียนจะมั่นคง ผืนธงต้องเด่นและงามสง่าอยู่เสมอ จำเอาไว้นะครู”
ครูไปเตรียมอาหารว่าง น้ำดื่ม และอาหารกลางวันให้แก่คนตัดหญ้าและช่างไฟฟ้า ผอ.ลงมือทาสีขาวที่อิฐแดงที่ก่อเป็นกรอบสี่เหลี่ยมบริเวณส่วนหย่อมหน้าห้องเรียน
“ผมไม่ได้เข้ามานานมากแล้ว โรงเรียนเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ” ช่างไฟฟ้าทักทายผอ.
ผอ.ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แบบว่าภาคภูมิใจ แต่ช่างไฟฟ้าไม่เห็นหรอก เพราะแมสปิดปากผอ.อยู่
“บริเวณโรงเรียนก็ดูสะอาดร่มรื่น มองไปทางไหนดูมีสีสันสบายตา ห้องเรียนก็สวยน่าเรียน ผมเห็นเด็กในตลาดเดินทางมาเรียนหลายคน ตอนนี้เด็กกี่คนแล้วครับผอ”
“๑๐๒ คน ครับ” ผอ.ตอบ “กว่าจะมีวันนี้ ผอ.คงเหนื่อยน่าดู เมื่อเช้าตั้งแต่ผมเข้ามายังไม่เห็นผอ.หยุดทำงานเลย” ช่างไฟฟ้าพูดเหมือนกับว่าได้สังเกตผอ.อยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นแหละ
“ต่อไปก็คงไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้” ผอ.พูดเบาๆ แต่ช่างไฟฟ้าได้ยิน....”ทำไมล่ะครับ?”
“เดี๋ยว ผอ.ก็เกษียณแล้ว....”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๒ ธันวาคม ๒๕๖๕
