ผมไปแนะคณะแพทยศาสตร์ มช. (ในฐานะกรรมการอำนวยการ) ไว้ว่า คณะแพทยศาสตร์ต้องดำเนินการ digital transformation เพื่อใช้ digital technology หนุนการ transform องค์กร
ดังนั้น วันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๕ จึงได้รับอีเมล์ จาก ผศ. นพ. กฤษณ์ ขวัญเงิน รองคณบดี ส่งแผน digital transformation มาให้ เพื่อขอคำแนะนำ
ผมตกใจ ว่าผมจะไปแนะนำอะไรได้ เพราะผมรู้เรื่องนี้แบบงูๆปลาๆ เรียนรู้จากการประชุม retreat ของ มช. ที่เขาเชิญ ดร. สุพจน์ เธียรวุฒิ ผู้อำนวยการสำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล ไปเล่าประสบการณ์การดำเนินการ digital transformation ให้จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ ดร. วิรไท สันติประภพ อดีตผู้ว่าแบ็งค์ชาติ เล่าเรื่องการดำเนินการ digital transformation ของธนาคารชาติสมัยท่านเป็นผู้ว่าราชการ เขาสัมภาษณ์ ดร. วิรไท สันติประภพ ไว้ที่ (๑)
ข้อเรียนรู้ของผมคือ digital transformation หมายถึงการ transform องค์กร โดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลช่วย ดังนั้นข้อแนะนำแก่ อ. หมอกฤษณ์ ข้อแรกคือ ต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจนก่อนว่า ต้องการ transform คณะแพทยศาสตร์ไปเป็นอย่างไร ซึ่งเมื่ออ่านเอกสารที่ส่งมา ก็เห็นชัดว่า มีการกำหนดไว้อย่างดี
ข้อเรียนรู้ในเรื่อง transformation ไม่ว่าเรื่องใด ต้องดำเนินการแบบมี “วงจรเรียนรู้” (learning cycles) ในลักษณะของการเรียนรู้จากประสบการณ์ หรือจากการปฏิบัติ (experiential learning) โดยในกรณีนี้น่าจะเป็นวงเรียนรู้ข้ามแดน คือข้ามระหว่างแดนปฏิบัติ กับแดน ไอที โดยที่แดนปฏิบัติมีหน่วยงานต่างๆ เป็นร้อย ที่จะต้องเรียนข้ามแดนปฏิบัติแบบข้ามหน่วยงานด้วย และข้ามแดนกับหน่วย ไอที ด้วย
ผมมีข้อเสนอว่า ควรมีหน่วย “เอื้อกระบวนการเรียนรู้” (learning facilitator) เพื่อช่วยให้หน่วยงานหมุนวงจรการเรียนรู้เป็น และทำได้อย่างเกิดผลดีต่อ transformation ของหน่วยงาน และของคณะแพทยศาสตร์ การหมุนนี้ เครื่องมือสำคัญอย่างหนึ่งคือ Kolb’s Experiential Learning Cycle ซึ่งหมายถึงเรียนโดยการสะท้อนคิดจากข้อสังเกตผลของงาน นำมาสะท้อนคิดหรือตกผลึกเป็นหลักการ แล้วนำไปทดลองดำเนินการต่อ เพื่อให้ได้ผลที่ดียิ่งขึ้น จนบรรลุผลในระดับที่ต้องการในแต่ละจุด และในภาพรวมของคณะแพทยศาสตร์ และยิ่งกว่านั้น ในภาพรวมของ มช. ขึ้นไปถึงภาพรวมของอุดมศึกษาไทย และภาพรวมของการพัฒนาประเทศไทย
วิจารณ์ พานิช
๑๒ พ.ย. ๖๕
