“ชีวิตนี้น้อยนัก แต่สำคัญนัก” (1)..เหมือนจันทร์เพ็ญที่เคยส่องเย็นได้ลาจากฟ้า เปลี่ยนผันสายธารเวลา ให้ชีวาได้มองได้เห็นสัจธรรมคือความเข้าใจในสิ่งที่เป็น ใดใดไม่มีว่างเว้น ล้วนเป็นเพียงอนิจจัง (2)..ดูน้ำค้าง เพียงโดนแดดจางก็พลันสลาย ชีวิตบอบบางมากมาย เพียงจำไว้ทุกวันสำคัญดีหรือร้าย กระทำอย่างไร ก็เป็นเช่นนั้น รำลึกถ้อยร้อยรำพัน สังฆบิดาจารึกในใจ(3)..สิ้นทุกข์สุขที่แท้จึงได้พบพาน สู่ทางธรรมบันดาลในชาติสุดท้ายส่งฟ้าสู่ดินแดนที่หมดผองภัย สถิตไว้ในแดนธรรมพระนฤพาน( ซ้ำ )“สถิตไว้เพียงความดีชั่วนิจนิรันดร์ สถิตไว้ในรอยธรรม” (พระญาณสังวร) “ชีวิตนี้น้อยนัก แต่สำคัญนัก”
