ปีใหม่นี้ ผมก็เลยฝัน และ คิดถึง hit rate....ว่าสักวัน จะกลับมา แม้จะบน go2know ไม่ได้ ก็กลับมาใน share.psu.ac.th ก็ยังดี
ในการคุยกันอย่างไม่เป็นทางการว่าด้วยเรื่องของ share.psu.ac.th เมื่อวันที่ 25 ธันวาคมที่ผ่านมา หลายคนมีการกล่าวถึง hit rate ที่เราคุ้นเคยใน go2know เวอร์ชั่นแรก ว่าอยากให้กลับมา แม้ว่าในเวอร์ชั่นปัจจุบัน จะมีหน้าสถิติไว้ให้ก็ตาม แต่ hit rate ในเวอร์ชั่นแรก ก็เป็นอะไรที่สะดวก ไม่ต้องใส่รหัส เปิดหน้าบันทึกหรือจะดูในหน้ารวมก็รู้ได้ทันทีว่า มีคนเข้ามาอ่านบันทึกแล้วมากน้อยเพียงใด
เราคุยกันว่า hit rate ช่วยเป็นกำลังใจให้กับผู้เริ่มต้นในการเขียนบันทึกได้ดีพอสมควร เพราะปัจจุบันเราพบว่า หลายๆบันทึกที่เขียนแล้วไม่พบว่ามีการแสดงความคิดเห็นนั้น หลายบันทึกเหล่านั้นมีผู้เปิดอ่านไม่น้อย การที่ได้ปรากฏจำนวนผู้เปิดอ่านบันทึกแสดงให้ผู้เขียนเห็น ถือเป็นสิ่งหนึ่งที่เป็นการเสริมสร้างกำลังใจให้กับผู้เขียนได้ ในการที่จะปรับปรุงข้อเขียนในบันทึกของตัวเอง ให้เป็นที่นิยม และเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่านมากขึ้น
หลายคนพบว่า ในเวอร์ชั่นแรก เขาสนใจและติดตามจำนวนผู้อ่านบันทึก ใช้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่สามารถติดตามคุณภาพของการเขียนบันทึกได้ในระดับหนึ่ง ในขณะที่สิ่งนี้หายไปเมื่อมีการปรับเป็นเวอร์ชั่น 2 แม้ว่าจะมีหน้าสถิติให้ แต่เราก็ไม่ได้เปิดหน้าสถิติ เพื่อใช้ในวัตถุประสงค์เดียวกัน
ในความรู้สึกของหลายคน Hit rate อาจไม่ได้มีความสำคัญต่อมือโปร หรือมือฉมังที่เขียนบันทึกอยู่เป็นประจำ เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า สิ่งนี้เป็นดัชนีชี้วัด และเสริมสร้างกำลังใจหรือกับมือใหม่ หัดขับ และเขียนบันทึกที่ดีมากสิ่งหนึ่ง
ปีใหม่นี้ ผมก็เลยฝัน และ คิดถึง hit rate....ว่าสักวัน จะกลับมา แม้จะบน go2know ไม่ได้ ก็กลับมาใน share.psu.ac.th ก็ยังดี
สวัสดีค่ะคุณไมโต
ขอบคุณในแนวคิดที่ดีมีประโยชน์
โชคดีปีใหม่ค่ะ
Happy New Year ค่ะ
คุณไมโต...นอนดึกจังค่ะ
เป็น G2K แบบไหน ครูอ้อยชอบเขียนไปหมดค่ะ
ผมปล่าวนอนดึกครับ ช่วงหัวค่ำหลับไปรอบแล้วครับครูอ้อย
เหมือนกันเลยค่ะ เราเข้าเวรกัน ….
คุณติ๋วด้วยค่ะ..เข้าเวรกัน วัยเดียวกัน ขำกลิ้งค่ะ…
เหรอครับ ผมนึกว่า คุณกฤษณา แอบไปงีบเสียแล้วครับ
มาต่อเวรแล้วค่ะ...
ไม่ได้มาตรวจเวรครับ :-)
แค่แวะมาทักทาย มาไม่ทัน version แรกเหมือนกันครับ ตอนนี้ถ้าอยากจะดู ก็ต้องกดตรงหน้าสถิติ ว่านอกจากตัวเอง แล้วจะมีใครเข้ามาอ่านบ้าง อิอิ
พึ่งสังเกตรูปเป็ดด้านบนของบล๊อกคุณไมโต เวลามองห่างจอ ดูเหมือนเป็นรูปดวงตาโหดๆ กำลังจ้องอยู่เลยครับ แปลกตาดี สวัสดีปีใหม่ด้วยครับ
จริงๆด้วยค่ะ…คุณเจษฎา…ดิฉันวกกลับไปดูเห็นเป็ด 2 ตัวจริงๆด้วยแฮะ…คุณนี่ช่างสังเกตจริงๆ..มันกำลังหาปลาดิบกินกัน…หากินกันทั้งวันนั่นแหละค่ะไม่อิ่มสักที…มันคุยกันด้วยแหละ..ฉันได้ยิน..ไอ้ตัวซ้ายถามว่า..”ที่รัก..วันนี้เธอได้ปลาดิบไปฝากลูกเราไหม?”..เจ้าตัวขวาตอบว่า..”ฉันหาจนเหนื่อยแล้วที่รัก..ไม่มีเหลือเลย…พ่อซากุระเอาแหมาเหวี่ยง..กวาดไปเกลี้ยงบ่อ..เอาไปทำมื้อเย็นให้ลูกๆเธอแล้ว..เราจะทำไงดี”…เจ้าตัวซ้ายก็เลยปลอบใจว่า…“โอ๋..ไม่เป็นไรที่รัก..ไม่เป็นไร..เดี๋ยวพ่อจะไปตลาดเอง…ขับรถไปเอง…ถือตะกร้าเอง..ซื้อของเอง…แล้วจะกลับมาทำให้ที่รักกับลูกๆทานเองนะ..ไป..น้องพาลูกๆไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนนะคนดี…อยู่กับพี่สบายใจ…หายห่วงจ้ะ”
โอ้…ถ้ามองเป็นดวงตาโหดๆน่ะ..ฉันเห็นเขาใส่แว่นด้วยแหละ…คุณเห็นไหม…