วันที่ ๒๐ ธ.ค. ๔๙   ผมเข้าร่วมประชุมสภาคณาจารย์สมัยวิสามัญของมหาวิทยาลัยมหิดล   เพื่อรับทราบข้อมูลและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ    และร่าง พ.ร.บ. มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. ......   ซึ่งมีผู้เข้าร่วมประชุมประมาณ ๓๐ คน   ส่วนใหญ่เป็นกรรมการสภาคณาจารย์

          ในช่วงเวลา ๓ ชั่วโมงเศษ   ผมได้เรียนรู้เรื่องความรู้สึกและความกังวลของอาจารย์กลุ่มนี้   ซึ่งส่วนหนึ่งได้รวบรวมข้อวิตกกังวลมาจากอาจารย์อีกจำนวนหนึ่ง   ผมพอจะสรุปได้ดังนี้

                    ๑. อาจารย์จำนวนหนึ่งไม่เข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของการออกนอกระบบราชการของมหาวิทยาลัย   และไม่เข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของ "มหาวิทยาลัยวิจัย"
                    ๒. คนจำนวนหนึ่งเอาสิวฝ้า ๒-๓ จุด   มาเป็นข้อตำหนิความงดงามทั้งใบหน้า   คือไม่มองความงามของภาพรวม   แต่เฝ้ากังวลอยู่กับตำหนิจุดเล็กๆ เพียงไม่กี่จุด
                    ๓. ยังมีความไม่ไว้วางใจ  ไม่เชื่อใจ   ต่อผู้บริหาร  จากอาจารย์จำนวนหนึ่ง
                    ๔. ยังมีความเข้าใจที่ไม่ถูกต้อง  ต่อภารกิจของสภามหาวิทยาลัย   เข้าใจผิดว่าสภามหาวิทยาลัยเป็น  "ผู้บริหารสูงสุด"   ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงสภามหาวิทยาลัยเป็น governing body   ไม่ใช่   management  

          ผมมองว่า   "อาการ"   เหล่านี้   เกิดจากการขาด communication    ซึ่งหมายถึง  ๒-way communication  ใช้ภาษาสุนทรียสนทนา (dialogue)

วิจารณ์   พานิช
๒๐ ธ.ค. ๔๙