ธมฺมนีติ ๓๖๗ ปกิณฺณกกถา
ภาษิตของพ่อ
ธมฺมนีติ ๓๖๗ ปกิณฺณกกถา
หํโส มชฺเณ น กากานํ สีโห คุนฺนํ น โสภเต
คทฺรภานํ น ตุรงฺโค พาลานญฺจ น ปญฺฑิโต ฯ
หงส์ปนกะหมู่กา จะสง่าไฉนหนอ
สีพราชคระไลคลอ กะหมู่โคบ่สคราญ
อัสดรปะปนลา จะโสภาก็วิตถาร
บัณฑิตระหว่างพาล ก็เช่นกันฉะนั้นแล
ถอดความ
หงส์ในหมู่กาจะสง่างามได้อย่างไร สิงโตในหมู่โคก็หาความงามมิได้ ม้าในหมู่ลาถ้าดูงามก็คงแปลก บัณฑิตในหมู่คนพาลก็เช่นเดียวกัน
อธิบายศัพท์
สีหราช : พญาราชสีห์
อัสดร : ม้า
บัณฑิต : ผู้มีปัญญา นักปราชญ์
ดอกคูน หรือ ราชพฤกษ์
ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต
