ไม่มีใครตัดสินและยอมรับในความเป็นคุณได้


#ไม่มีใครตัดสินและยอมรับในความเป็นคุณได้....นอกจากใจคุณ....

ในสภาพจิตใจที่ว้าวุ่นสับสน....กังวลต่อเรื่องราวในอดีตที่ไม่พึงปรารถนา....

คุณปฏิสัมพันธ์กับคนมากหน้าหลายตา....ทั้งที่ชอบ.หลง.โกรธ.เกลียด.

#คุณได้ถ่ายโอนพลังงานส่วนหนึ่งของคุณให้พวกเขาไป....

แต่คุณก็ยังได้รับพลังงานส่วนหนึ่งของพวกเขา....โดยที่คุณไม่รู้ตัว....

และไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ก็ตาม....ดังนั้น....ในจิตใต้สำนึกของคุณ....

#มันจึงมีใบหน้าของผู้คนเหล่านั้นซุกซ่อนอยู่....ในจิตใต้สำนึกเสมอ....

มันเป็นคุณงามความดี....มันเป็นตราบาป....มันเป็นบาดแผล....หรืออะไร?

มันก็จะฝังแน่นจดจำบทบาท.บาดแผล....หากคุณไม่ยอมล้าง.ไม่ยอมลืม....

ซึ่งทุกคนต่างก็มีความสำคัญสำหรับคุณที่แตกต่างกันไปในผู้คนเหล่านี้....

#คือผู้ที่สร้างบทเรียน.#สร้างประสบการณ์.#แม้จะยอมรับหรือไม่มันก็เกิดแล้ว.

ทางออกที่ดีคืออโหสิกรรม....ยินยอมซ่อมใจน้อมรับความจริงด้วยธรรมมะ.

ละเสียแล้วเรียนรู้พระธรรม....ตั้งสติ.สมาธิ.แล้วปัญญาจะเกิดเปล่งแสงพลัง.

#ฉันยังเป็นกำลังใจให้เสมอแม้จะไม่สามารถบอกได้โดยตรงก็ตาม....

ฉันเฝ้ามองเตือนคุณเป็นปกิณกะเพราะไม่ต้องรบกวนจิตใจอันอ่อนไหว....

ยังห่วงใยและเมตตาต่อคุณเสมอ....ที่รักของฉัน.

ยุกยิก จักรวาล 12-10-64 

หมายเลขบันทึก: 692817เขียนเมื่อ 12 ตุลาคม 2021 20:38 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 ตุลาคม 2021 20:49 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ


ความเห็น (1)

ชอบประโยคนี้จัง…“ฉันเฝ้ามองเตือนคุณเป็นปกิณกะเพราะไม่ต้องรบกวนจิตใจอันอ่อนไหว”

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี