คุยกับลูก : ยิ้มอยู่ :)

คุยกับลูก: ยิ้มอยู่ :) 

ครูนั่งยิ้มไปเขียนไป เพราะมั่นใจว่ายังไงลูกก็ไม่ได้แวะมาอ่านแหงๆ อย่างน้อยก็คงเป็นปี วันนี้ครูจึงจะบ่นเป็นปฐมฤกษ์ อย่างสนุกสนานมาก

๑. ครูอยากบอกลูกว่า "ขอให้ลูกมีน้ำใจอีกหน่อย" 

ครูชอบคำว่าน้ำใจที่สุดเลย จริงๆแล้ว ลูกมีน้ำใจนะจ๊ะ แต่ลูกคงไม่รู้ว่าจะแสดงออกยังไง และครูคงคาดหวังมากเกินไป ในขณะที่ลูกก็ไม่รู้จะแสดงออกยังไงให้ยายขี้บ่นอย่างครูเข้าใจ 
๐ ครูจะขอบคุณที่สุด ถ้าลูกไม่มองแล้วเดินผ่านเลยไป เมื่อครูเดินถือถุงพุงป่องน่องทูอยู่ตรงหน้า
๐ ครูจะดีใจไชโยมาก ถ้าลูกจะกรุณาเดินเข้าไปในลิฟต์ก่อน แล้วก็ถามว่า "ชั้นไหนคะ" อย่างน่ารัก และรบกวนกดลิฟต์ให้ครูสักนิด ครูไม่ได้อยากรบกวนหรอกจ๊ะลูก แต่หลังๆมานี้..ครูเดินเข้าไปกดลิฟต์ให้ก่อนเกือบทุกที จนครูแปลกใจว่าโลกกลับตีลังกาได้ขนาดนี้แล้วจริงๆหรือ 
๐ ครูจะหายเหนื่อย และมีแรงทำงานหนักต่อไป ถ้าก่อนถึงคาบสอน แล้วลูกจะถามครูสักนิดว่า "จารย์มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ" 
ลูกเอ๋ย ... แค่ ๙ คำเท่านั้น ครูเชื่อว่าลูกจะได้ "ต่ออายุ" ให้อาจารย์อีกเป็นร้อยเป็นพัน ในโลกอันร้อนแล้งใบนี้ 

๒. ครูอยากบอกลูกว่า "การศึกษาคือการพัฒนาพลเมือง" และนี่คือหน้าที่ของลูก 

ที่ลูกได้รับค่าจ้าง "อย่างแพง" ให้ทำงาน "อย่างหนักมาก" ก็เพื่อการนี้แหละจ๊ะลูก 
๐ ลูกไม่ได้เป็นแค่ "ครูภาษาไทย" เฉยๆ แต่ลูกกำลัง "ประกอบสร้างคนไทยในอนาคต" อย่างเป็นล่ำเป็นสัน เขาเหล่านั้น จะรักชาติแบบไหน ก็อยู่ที่ลูก ปลูกฝัง สั่ง สอน สั่งสม อบรม บ่มเพาะ ตั้งแต่วิธีคิดไปจนถึงวิธีทำ และนำไปสู่ผล แบบที่ครูบังคับท่องต่อๆกันมาทุกรุ่น ว่า

วิธีคิด จะนำไปสู่วิธีทำ
วิธีทำ จะนำไปสู่ผล
ผล ได้แก่ ผลโดยตรง 
ผลกระทบ ผลกระทบสืบเนื่อง 
ผลย้อนกลับ และผลข้างเคียง 

ลูกเอ๋ย กว่าจะคิดมุขนี้ได้ ครูก็ผมสองสี ครูนึกขำๆว่ากว่าลูกจะรับมุขได้ ครูก็ตายพอดี ..
แต่ไม่เป็นไรจ๊ะลูก ถ้าลูกเข้าใจข้อความข้างต้นอย่างลึกซึ้งถึงแก่นแท้ ..เช่นนี้ ครูก็เป็นสุขๆยิ่งแล้วจ๊ะลูก 

๓. ครูอยากบอกลูกว่า "อย่าสอนเด็กให้เห็นแก่ตัว อย่าสอนเด็กให้เห็นแก่ตัว อย่าสอนเด็กให้เห็นแก่ตัว" 
                                                  
                                                                 ๐ อ ย่ า ท ำ เ ป็ น อั น ข า ด  
   
                                                                         อย่าทำเป็นอันขาด   ^____^ 

                                                                                   ...นะจ๊ะลูก ..
Amp 
17/3/64
23:31 น.


หมายเหตุ : ข้อเขียนนี้ เป็นข้อเขียนที่ผู้เขียนตั้งใจจะสื่อสารกับนักศึกษาภาษาไทยสายครู และลูกศิษย์ที่บังเอิญแวะมาอ่าน ซึ่งยากมากที่ลูกจะหลงแวะมาทางนี้ นับเป็นโอกาสอันดี ที่จะได้บ่นตามประสาครูบ้านนอกอย่างสบายใจ เผื่อว่าผู้ที่เป็นครูด้วยกันแวะผ่านมา และมีความรู้สึกในบางเรื่องคล้ายๆกัน จะได้บ่นร่วมกันอย่างสนุกสนานต่อไป  ขอบคุณค่ะ ^____^