หยุดพิจารณาสัจธรรมชีวิตสักนิด

หยุดพิจารณาสัจธรรมชีวิตสักนิด

ดร.ถวิล อรัญเวศ

      ตามธรรมดาของคนเรา มักจะมองแต่สิ่งที่ไกลตัว แต่จะลืมสิ่งใกล้ตัว มัวแต่มองหาสิ่งไกลตัว ซึ่งบางครั้งก็ไม่เป็นประโยชน์สำหรับเราเลย มีแต่จะก่อให้เกิดทุกข์ เพราะบางครั้งเป็นความจริงที่จอมปลอม

     แต่ความจริงที่จีรังยั่งยืน ก็คือการที่เราได้รู้จักตนเอง เข้าใจตนเอง และก็ดำรงตนอยู่ในสังคมอย่างมีความสุข ไม่ต้องไปเที่ยววาดวิมานในอากาศ
หรือไขว่คว้าในสิ่งที่เกินตัว ต้องพอประมาณ มีเหตุมีผล และมีความภูมิคุ้มกันในตัวที่ดี ภายใต้เงื่อนไขความรู้ และคุณธรรมนี้แหละคือสัจธรรมชีวิต จะทำให้มีความสุข ทุกข์อยู่ที่ถือ สุขอยู่ที่การรู้จักปล่อยวาง นี้พุทธองค์ทรงสอนเราไว้ และให้หมั่นเจริญมรสติ จะไม่หลงตาย และจะทำให้เราไม่ประมาท ไม่ว่าจะเป็น

     การประมาทในวัย ประมาทหลงระเริงในยศฐาบรรดาศักดิ์ ฯลฯ

มามือเปล่า ไปมือเปล่า

เมื่อเจ้ามา เจ้ามีอะไร มากับเจ้า

เจ้าจะมัวแต่สุข สนุกไฉน

เมื่อเจ้ามามือเปล่า เจ้าจะเอาอะไร

เจ้าก็ไปมือเปล่า เหมือนเจ้ามา

พรรณไม้ดอก แม้โตได้ วันละนิด

ยังความงาม พาจิตใจ ให้สดใส

ก่อนเหี่ยวแห้ง หมู่ภมร ได้ชื่นใจ

ดูดเกสร บินร่อนไป เลี้ยงรวงรัง

อันมนุษย์ เกิดมาอยู่ คู่กับโลก

มีสุขทุกข์โศก โรคภัย ตายแล้วเผา

ก่อนจะดับ ลับโลกไป เพราะมัจจุราชมารับเอา

ท่าน เรา และเขา ควรปลูกฝัง ความดีไว้ ให้โลกชม

หลักการสร้างความดี

สุจริต 3

1. กายสุจริต ประพฤติชอบด้วยกาย

2. วจีสุจริต ประพฤติชอบด้วยวาจา

3. มโนสุจริต ประพฤติชอบด้วยใจ

ข้อ 1 และ 2 คือการรักษาศีล ข้อ 3 การปฏิบัติสมาธิ

ละวางรากเหง้าความชั่ว

1. อโลภะ ไม่โลภเกินประมาณ

2. อโทสะ ไม่โกรธเกินประมาณ

3. อโมหะ ไม่ลุ่มหลงอะไรเกินประมาณ

เข้าใจในโลกธรรม 8

1. มีลาภ ก็ย่อมมีวันเสื่อมลาภ

2. มียศ ก็ย่อมมีวันเสื่อมยศ

3. มีนินทา ก็ย่อมมีสรรเสริญ

4. มีสุข ก็ต้องมีทุกข์

คำกลอนเตือนจิตที่ควรตระหนัก

นวัวควาย ตายแล้ว เหลือเขาหนัง
อันช้างตายยัง เหลืองา เป็นศักดิ์ศรี
คนเรานี้ตายแล้ว เหลือไว้ แต่ชั่วดี
คุณความมดี ประดับไว้ ในโลกา

เมื่อเจ้ามา เจ้ามีอะไร มากับเจ้า
เจ้าจะมัว โลภมาก ไปถึงไหน
เวลาตาย ไม่เห็น เอาอะไรไป
ติดตามได้ แต่บาปบุญ ของคุณเอง

พรรณไม้ดอกแม้โตได้วันละนิด
ยังความงามพาจิตใจให้สดใส
ก่อนเหี่ยวแห้งหมู่ภมรได้ชื่นใจ
ดูดเกสรบินร่อนไปเลี้ยงรวงรัง

อันมนุษย์ เกิดมาอยู่ คู่กับโลก
มีสุขทุกข์โศก โรคภัย ตายแล้วเผา
ก่อนจะดับ ลับโลกไป เพราะมัจจุราชมารับเอา
ท่าน เราและเขา ควรปลูกฝังความดีไว้ ให้โลกชม ดูน้อยลง

พฤษภกาสร   อีกกุญชร อันปลดปลง

โททนต์ เสน่งคง  สำคัญหมาย ในกายมี

นรชาติ วางวาย  มลายสิ้น ทั้งอินทรีย์

สถิตทั่ว แต่ชั่วดี ประดับไว้ ในโลกา

     ขอความสุขสว้สดี

     จงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อ
            สวัสดี