ในป่า..ทึบรกชัฏ….

<p>หากไม่มีเสือ..ก็ไม่ใช่…ป่า…</p><p>(เสือตัวนี้..หน้าตาดูดี..กว่าเสือ..อื่นๆ..เพราะเสือนี้คงอยู่ในเขตอุทธยานแห่งใดแห่งหนึ่งในป่าอนุรักษ์ของไทยที่คงจะนับตัวได้เพราะหลงเหลืออยู่ไม่มากนัก…ป่าไม่มีเสือ…ป่าคงพิการ..เหมือนคนมีอวัยวะไม่ครบ  ..ตัวตน</p>
<p>ถาพผนังถูกเขียนทดลองสีปูนเปียก..เวลาผ่านไป  ยังอยู่ติดทนนาน..ยี่สิบปีผ่านไปเวลาผ่านไปเหมือนติดปีก…ยุดเวลาไม่ได้..พืชพันธุ์ก็ฉันนั้น..อยู่กับเวลา…</p>
<p>เปลือกเปิดเป็นหนาม..ดูดี..ราวมงกุฏ..พนมไพร…</p>
<p>ผีเสื้อน้อย ตอมดอมสูดความหวานที่หลงเหลือแบ่งปันแมงหวี่แมงวัน…บนทรากไม้..</p><p>ป่า..ปลูก…</p>
<p>บนกลางดิน  แกลลลี่ชีวิต  เพื่อสังคมและสิ่งแวดล้อมวันนี้…</p>
<p>เงาน้ำสะท้อนสดใสราวกระจก..บานใหญ่..เงาไม้…</p>
<p>เธอคือ..”นางไม้”..แห่งกาลเวลา..เล่าขานว่ากว่า90ปี……รักเธอ…</p>
<p>สักวันหนึ่ง  เบาวบับ..ต้นนี้..อาจยืนหยัด  บอกเวลา  ดังบรรพบรุษ..แหล่งกำเนิดที่มา…ม้นเป็นปีแรก..ที่ฝังลง..ลน..พื้น..พสุธา…</p><p>เรื่องเล่า..โลกสีเขียว บนผนังบ้านร้าง..ที่กำลังถูกธรรมชาติกลืนกิน..ไปตามวันและเวลา…</p>