เมื่อจันทร์ ลับลา เมื่อคืน..<p>อาทิตย์..ก็โผล่..ขึ้นมา…</p><p>แสงทอจับขอบฟ้า นก กาเหว่า..ส่งเสียง เจื้อยแจ้ว..ร้องรับกัน …เพรียก ขาน ตื่นกันเสียที…..</p><p>ไม่มีอะไร ใหม่ บน กลางดิน..</p><p>สายน้ำ ไม่เคยไหลกลับ…เวลา ไม่เคย คอย สิ่งมีชีวิต…</p><p>วัฏรสงสารนี้..มีอนิจัง เป็น ที่ตั้ง….</p><p>“กลางดิน”..แกลลอลี่ชีวิต..เพื่อสังคมและสิ่งแวดล้อม…วันนี้</p>
เมื่อเห็นอะไรๆ..ในสายตา…นั้นคือ ความคิด…ๆ..คิดว่ามันใหม่..จนอยาก มีและเป็น….
In a way things seem to repeat their old ways. But a subtle way, things are new everytime they arise and do their things. Isn’t it wonderful that things look the same so we can remember them but things also different so we can relearn and compare.
Anicca!
เมื่อจันทร์ลาฟ้า สุริยาก็มาทำหน้าที่ …. ท้อถอยไปไยในชีวี….จงยินดีเมื่อยังมี…ลมหายใจ
คิดถึง…ห่วงใย…เสมอจ้ะยายธีที่รัก
สวัสดี เจ้าค่ะ..คุณมะเดื่อ..วันนี้ ก็ตื่น..อยู่…เพราะมีลมหายใจ..แม้จะติดขัดบ้าง..ก็สังขารนี่นะ..ที่เสื่อมโทรมไป..ตามวัย…เป็นไงบ้างทางโน้น..อยากไป..ทะเล..แต่ไปไม่ได้…55555..คิดถึงๆๆได้แต่บอกมา..บนกลางดิน..วันนี้..กับ(ผี โควิด19..มองไม่เห็นตัว..มันนะ..) แกลลอลี่ชีวิตเพื่อสังคมและสิ่งแวดล้อม…เลยทำให้..คนต้องสวมหน้ากากเข้าหากัน….ยังไม่มีอะไรใหม่ๆ….เพราะขยะหน้ากากที่เพิ่มขึ้น…คนสวม..ก็เน่าเปื่อย..หาคงกระพัน อยู่ไม่…..
สวัสดีค่ะคุณsr..คิดไปคิดมา…น่าจะมีอะไรใหม่ ที่น่าสังเกตุ ว่า..ความตาย..ที่ กำลังคืบคลานเข่ามา..ในวงจรชีวิต..มนษมนา..และ ทุกๆคน ก็พยายาม..ที่จะผลัก โแกาศนี้..ออกไปกัน..ด้วยการ..คิดค้นว่าจะมีกรรมวิธี.ใดไหม….คนกำลังรอสิ่งนี้…..ความใหม่ ที่เก่าแก่..ที่สุด…ความตาย