วันเสาร์ที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๖๒ อากาศเย็นลงอีกรอบหนึ่ง พร้อมกับลมอ่อนๆ พัดโชย ให้ความสดชื่นยิ่งนัก ผมออกไปนั่งกินบรรยากาศใน “สวนสวรรค์” ของผม ที่เวลานี้สนามหญ้าเต็มไปด้วยใบไม้ที่ร่วงลงมาจากต้นพญาสัตบรรณ
ท่อนไม้กระดังงาไทย ที่ได้จากการตัดเมื่อวันที่ ๗ ธันวาคม และทอนเป็นท่อนยาวราวๆ ครึ่งเมตร วางไว้ริมสวน ได้น้ำจากสปริงเกิ้ลรดสนาม บางท่อนมีเห็ดแครง (๑) ขึ้น แสดงว่าในอากาศรอบตัวเรามีสปอร์ของเห็ดแครงลอยอยู่ และคงจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีกมากมายห้อยแขวนอยู่ด้วย
เราไม่กวาดใบไม้ออกจากสนามหญ้า เพราะเขาคือ “พลังแห่งชีวิต” คือเป็นปุ๋ย ในดินมีไส้เดือน ที่กินอาหารในดิน แล้วขี้ออกมาเป็นกองดินเล็กๆ กระจัดกระจายอยู่ในสนาม ชีวิตเหล่านี้เป็นเพื่อนของผมอยู่ในระบบนิเวศเล็กๆ ของสนามหญ้า และต้นไม้รอบบ้าน ที่เป็นสวรรค์ของผม สวรรค์ที่ไม่ต้องไขว่คว้า และไม่ต้องลงทุนแพง ไม่ต้องรอชาติหน้า
ที่กำลังบรรเลงเพลงขับกล่อมในขณะนี้คือนกกางเขนหลายตัวร้องประสานเสียงด้วยเสียงเพลงที่บอกได้ว่า เป็นนักร้องที่เชี่ยวชาญ
แทรกด้วยเสียงนกกระติ๊ด ที่มักอยู่เป็นฝูง และบินมาเป็นครั้งคราว รวมทั้งนกกินปลี
ไม่มีเสียงนกเขา ไม่มีเสียงนกตีทอง เข้าใจว่าเวลาใกล้เที่ยงเขานอนพักผ่อน เมื่อวานออกไปเดินตอน ๑๗.๓๐ น. นกตีทองร้องเสียงดัง แต่ในไม่ถึง ๑๐ นาทีหลังเขียนข้อความข้างต้น เสียงนกตีทองก็แว่วมาแต่ไกล ทั้งหมดนั้น ผมซึมซับมาเป็นพลังชีวิตตนเอง ให้มีความสุขได้ แม้ต้องอยู่กับคู่ชีวิตที่สมองเสื่อม
วิจารณ์ พานิช
๒๘ ธ..ค. ๖๒
1 เห็ดแครงขึ้นที่เปลือกขอนไม้กระดังงาไทย
2 ถ่ายใกล้
3 ขึ้นที่รอยเลื่อย
4 ต้นปาล์มน้ำพุ อายุ ๑ ปี
5 ปาล์มน้ำเงิน อายุ ๒๐ ปี
6 ขี้ไส้เดือนในสนามหญ้า
7
8
9
10 นกเขาใหญ่
11 นกเขาเล็ก
