หนังสือแปล การเมืองแห่งชีวิตประจำวัน แปลจาก The Politics of the Everyday เขียนโดย Ezio Manzini บอกว่า สมบัติส่วนรวม ต่างจาก สมบัติสาธารณะ โดยที่สมบัติส่วนรวมได้รับการพัฒนาและดูแลร่วมกันของเหล่าสมาชิก ส่วนสมบัติสาธารณะอาจถูกทิ้งร้าง
สมบัติส่วนรวมยังอาจเป็นนามธรรม จับต้องไม่ได้ เช่น “ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความสามารถที่จะร่วมแรงร่วมใจกัน ทักษะหรือความชำนาญที่ได้รับการถ่ายทอด ความปลอดภัยที่ถูกสร้างขึ้น” (น. ๔๒ - ๔๓)
อ่านแล้วจึงนึกได้ว่า ผมมีความเชื่อในสมบัติส่วนรวมมาตั้งแต่อายุยังน้อย ผมเป็นข้าราชการที่เชื่อในการทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวม คือประโยชน์บ้านเมือง ไม่มุ่งทำราชการเพื่อตักตวงผลประโยชน์เข้าตัว เห็นคนจำนวนหนึ่งไม่อุทิศเวลาและสมองให้แก่ราชการ ผมก็บอกตัวเองว่าอย่าทำ ซึ่งก็มีผลให้ผมเป็นคนไม่มีสมบัติมากอย่างที่คนคิดว่าหมอต้องรวย
หนังสือเล่มนี้น่าอ่านมาก ให้มุมมองใหม่ๆ เชิงนวัตกรรมสังคม
วิจารณ์ พานิช
๑๔ ธ..ค. ๖๒
