ความรู้สึกเหมือนผมไหม? ว่าทุกวันเวลาของคนเรานั้น ล้วนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วนัก..ผ่านเทศกาลปีใหม่มาแล้ว ล่วงเลยวันครู ย่างเข้าสู่ตรุษจีนและครึ่งหลังของเดือนมกราคม.ที่ใกล้จะผ่านพ้นไป
ถ้าจะพูดแบบตรงไปตรงมา..เกี่ยวกับชีวิต..แน่นอนที่สุดไม่มีใครรู้ว่าจะยืนยาวสักเพียงใด แต่ถ้าเราทำให้มันผ่านไปอย่างมีคุณค่าและเป็นสุข ชีวิตเราในแต่ละวันนั้น ก็เหมือนเป็นกำไรชีวิตของเราทุกๆคน
หน้าที่และความรับผิดชอบ คือสิ่งที่ใช่ที่สุด ที่เราต้องให้เวลาใส่ใจให้ความสำคัญกับการศึกษาเล่าเรียน หรือการงานอาชีพ เป็นเรื่องพื้นฐานทั่วไป ทำอย่างไร? ที่เราจะเริ่มตั้งหลักทั้งกายและใจ..ทำให้ดี..ตั้งแต่ต้นปี
โดยเฉพาะจิตใจ..ที่ดีงามบนความสงบนิ่งย่อมบังเกิดความแจ่มใส จะช่วยรักษาทุกข์โศกโรคภัยและปัญหาต่างๆ ให้ผ่อนคลายทุเลาและหายไปได้เอง...
ผมคิดว่า..ในขณะที่เราเรียนรู้หรือทำงาน ถ้าจิตใจเราเปี่ยมไปด้วยความสุข..และความสุขนั้นเกิดขึ้นเพราะเรามีที่ยึดเหนี่ยวทางใจด้วยตัวเราเอง ปัญหาใดๆ ต่อให้หนักมากแค่ไหน..ก็จะคลี่คลายหายไปอย่างรวดเร็ว..
ก็ลองไตร่ตรอง..สำรวจตรวจสอบและแสวงหา ว่าเรามีบางสิ่งบางอย่างหรือไม่ จะมีใคร หรือสิ่งใดที่จะเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวหรือหล่อเลี้ยงจิตใจของเราได้บ้าง...
ผมเชื่อว่า..ทุกคนมี..มิฉะนั้นเราคงไม่ผ่านปัญหาและอุปสรรคมาได้จนถึงวันนี้ หลายคนทำวันนี้ให้ดีที่สุด..อนาคตจะเป็นเช่นไรก็ช่าง บางคนอาจมองว่าอนาคตจะดีได้ ก็ต้องทำวันนี้..ให้ดีเสียก่อน
หลายคนมีครอบครัวเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ทำสิ่งใดก็คิดคำนึงไปถึงลูก เพื่อที่จะส่งพวกเขาให้ไปถึงฝั่ง และบางคนก็มุ่งมั่นวาดฝันถึงธุรกิจที่เติบโต รวมทั้งตำแหน่งการงานที่ก้าวหน้า..ที่ข้าราชการมักจะใฝ่ฝันกันอยู่เสมอ
ผมคิดว่า..แต่ละคนย่อมจะคิดแตกต่างกัน แต่ที่น่าจะเหมือนกันคือเมื่อคิดว่าดีแล้ว ถูกต้องแล้ว ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ก็จงเดินหน้าต่อไป..ไม่หยุดยั้ง..
อย่าเสียเวลาที่จะต้องให้เหตุผลกับใคร ถึงความมุ่งมั่นตั้งใจ เพราะในสังคมก็ย่อมจะมีบุคคลหลายประเภท เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย..มีทั้งให้กำลังใจและบั่นทอนจิตใจ
ผมเองก็เคยเจอมาแล้ว..กับคำถามและความเชื่อ...”เป็นผู้บริหาร..ต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ?” และ “โรงเรียนขนาดเล็ก ไม่ต้องอะไรมาก ยังไงก็ไม่โตและเดี๋ยวเขาก็ยุบ”
ผมจึงต้องพูดอธิบายว่าผมไม่มีทางเลือก และผมก็เชื่อว่านี่คือทางรอดของโรงเรียน รวมทั้งตัวผมด้วย ตลอดจนผมเองมีความเชื่อในงาน..ว่ามันคือส่วนหนึ่งของชีวิต และชีวิตคืองานบันดาลสุข ทำงานให้สนุกเป็นสุขเมื่อทำงาน..แค่นี้เอง
บางครั้งก็เสียดาย..ที่ผมไม่น่าอธิบายให้เสียเวลา น่าจะก้มหน้าก้มตา “ทำงานไปเถอะ” ใครจะพูดหรือมีความเชื่ออย่างไรก็ช่าง..
เพราะบางเวลาของคนเรา คำพูดของเรา อาจจะไม่เพียงพอที่จะไปลบล้างความเชื่อของคนอื่น ที่มีต่อตัวเรา.. ทางเลือกที่อาจจะดีที่สุด เท่าที่จะทำได้คือ การสงบนิ่ง
ปล่อยวางทุกสิ่งที่ไร้สาระ..เพื่อเดินหน้าพัฒนางานและชีวิต ที่เป็นไปตามสภาวะแห่งธรรม และอยู่กับความเป็นจริง ควบคู่กับการรักษาใจ ให้มั่นคงก็เพียงพอ...
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๘ มกราคม ๒๕๖๓
