บ้านหลังแรกของตัวเองที่จำได้คือบ้านไม้ชั้นเดียวหลังนี้

ที่พรานกระต่ายรั้วบ้านทำด้วยปีกไม้อย่างนี้เหลือไม่กี่หลังแล้ว ก่อนหน้าเห็นทีไรอดคิดถึงบ้านตัวเองไม่ได้ ช่วงเป็นเด็กรั้วบ้านแต่ละหลังในอำเภอเป็นแบบนี้แทบทั้งนั้น คงเพราะช่วงนั้นไม้เยอะ

บ้านหลังแรกของตัวเองที่จำได้คือบ้านไม้ชั้นเดียวหลังนี้ ตั้งอยู่สามแยกหัวมุมถนนตัดกัน เส้นหนึ่งจากร้านอาหรือสมบูรณ์โฟโต้เข้าไปยังโรงเรียนมอกับอีกเส้นที่แยกเข้าไปโรงเรียนครูสายบัว

บ้านหลังก่อนนั้นนึกไม่ออกเลย เพราะยังเด็กมาก แต่แม่เล่าเป็นบ้านพักครูในโรงเรียนบ้านท่าไม้ โรงเรียนที่บรรจุเป็นครูครั้งแรก ทุกวันนี้ครอบครัวเพื่อนบ้านที่เคยอยู่ด้วยกันที่นั่น ซึ่งเป็นเพื่อนครู ยามมีธุระปะปังก็ยังไปมาหาสู่กันจนมาถึงรุ่นลูกๆ

ละแวกบ้านสมัยนั้น เป็นเส้นทางระบายน้ำตามธรรมชาติที่สำคัญแห่งหนึ่งของตัวอำเภอ หน้าฝนน้ำหลากไหลแรงผ่านท่อริมถนนข้างบ้าน ขนาดวางลี่ดักจับปลาได้ ซึ่งจะทำอย่างนี้กันประจำ 

ตกดึกน้ำที่เอ่อไหลข้ามถนนกลางตลาด เป็นแหล่งจับปลาไปโดยปริยาย ส่องด้วยไฟฉาย ฟันด้วยมีดหรือแทงด้วยฉมวก ชั่วครู่ก็จะได้เมนูอาหารที่มาพร้อมๆกับเหตุการณ์น้ำท่วมประจำปี

ภาพเก่าใบนี้จากน้องสาว ทำเอาระลึกชาติ อารมณ์โหยหาอดีต ประทุ ทะลัก..

คิดถึงทุกๆคน คิดถึงบ้าน!