สวัสดีครับ
วันนี้ผมจะมาเราเรื่องราวที่ภาคภูมิใจและประทับใจครับ....
ผมเป็นคนหนึ่งที่ผูกพันกับคนง่ายตั้งแต่ผมได้ก้าวเข้าไปเรียนในโรงเรียนมัธยมจนได้เจอครูคนหนึ่ง(ปัจจุบันผมเรียนว่าแม่)ตอนนั้นผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าครูคนนั้นสอนอะไรใจดีหรือโหดแค่ไหนแต่ผมรู้สึกได้ว่าผมผูกพันกับครูคนนี้มากผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าทำไมรู้สึกผูกพันมากขนาดนี้ผูกพันเหมือนแม่คนหนึ่งรักเหมือนแม่คนหนึงตั้งแต่เจอครั้งแรกเวลาอยู่ใกล้ครูผมรู้สึกอบอุ่นมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเหมือนได้อยู่ใกล้แม่และบอกได้แค่ว่ารักเหมือนแม่ผูกพันเหมือนแม่แล้วผมก็คิดมาตลอดว่าอยู่ที่บ้านก็มีแม่อยู่ที่โรงเรียนก็มีแม่
มีช่วงหนึ่งที่ผมได้ทำงานกับครูตอนนั้นผมมีความสุขมากรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้อยู่กับแม่นี้แหละครับแม่คนที่สองของผมที่ผมรักมากผูกพันมาก
จนกระทั่งที่ผมใกล้เรียนจบมัธยมแล้วผมเลยตัดสินใจไปHappy birth day ครูและทำก็ได้บอกครูว่า“ผมรู้สึกผูกพันกับครูเหมือนแม่ผมเลยครับ” แล้วผมเลยบอกครูต่อว่า“ผมขอเรียกครูว่าแม่ได้มั้ยครับ” จากนั้นผมก็เรียกว่าแม่มาตลอดผมรักแม่คนนี้มากครับรักเหมือนแม่แท้ๆของผมแม่ให้คำปรึกษาคอยช่วยเหลือผมมาตลอดและมาถึงวันที่ผมเตรียมตัวเข้าศึกษาในระดับุดมศึกษาแม่คนนี้ค่อยช่วยเหลือผมให้คำแนะนำผมให้คำปรึกษาผมจนผมได้สอบติดครูตามที่ผมได้ฝันไว้ ...
พอใกล้ถึงวันจบใจหายเหมือนกันนะครับผมผูกพันกับโรงเรียนนี้มากได้แต่คิดว่าจบออกไปแล้วคงคิดถึงแม่แน่ๆเลยยังไม่อยากไปไหนอยากอยู่เรียนต่อที่นั่นอีกและพอถึงวันปัจฉิมนิเทศวันที่ผมทั้งดีใจและเสียใจเพราะเป็นวันอำลาสถาบันอำลาครูอำลาเพื่อนๆในวันนั้นผมเลยถามแม่ว่า“แม่ครับผมขอถ่ายรูปกับแม่หน่อยนะครับ” เพื่อที่จะได้เก็บรูปไว้เป็นความทรงจำจะได้เอาไว้ดูเวลาคิดถึงเเม่ด้วยแล้วแม่ก็มาถ่ายรูปกับผมพร้อมของที่แม่พร้อมให้ผมคือตุ๊กตาฟ้าสีฟ้าผมมีความสุขมากทำไมผมรู้สึกผูกพันกับแม่ขนาดนี้ได้แต่คิดอีกว่าผมต้องไปแล้วจริงๆใช่ไหมและวันที่13เมษายนวันคืนสู่เหย้าผมก็กลับมาหาแม่เพราะความคิดถึงความห่วงใยทำให้ผมได้กลับมาหาแม่และผมก็ถ่ายรูปกับแม่เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำอีกเช่นเคย...
ขณะที่ได้เข้ามาเรียนในอุดมศึกษาผมรู้สึกคิดถึงโรงเรียนคิดถึงแม่และได้คุยกันทางFacebookนิดหน่อย แล้วตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้คุยปรึกษากันกับแม่อีกเลยใจหนึ่งก็กลัวว่าแม่จะไม่ว่างกลัวไปรบกวนแม่จนกระทั่งถึงสงกรานต์13 เมษายนวันคืนสู่เหย้าโรงเรียนคือผมตั้งใจว่าจะไปให้ได้เลยชวนเพื่อนไปที่ผมไปไม่ใช่ว่าผมอยากเจอเพื่อนอย่างเดียวแต่ที่ผมไปคือผมอยากไปหาแม่ผมที่ผมรักเคารพและผูกพันมากที่สุดอยากไปเยี่ยมแม่เพราะไม่ได้เจอกันนานเลยถ้าจะถามว่าคิดถึงไหมบอกได้เลยว่าคิดถึงมากๆอยากกอดแม่ด้วยที่โรงเรียนเดิมกลับมากี่ครั้งก็อบอุ่นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยและที่ขาดไม่ได้เลยก็คือถ่ายรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆเช่นเดิมเหมือนที่เคยทำมาและมีช่วงที่แม่เกิดอุบัติเหตุผมเป็นห่วงแม่มากเลยทักFacebookไปถามถ้าวันนั้นแม่ไม่มาตอบผมคงนอนไม่หลับแน่ๆผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมทำไมรู้สึกห่วงแม่ขนาดนี้รู้สึกรักเหมือนแม่แท้ๆเลยจริงๆ ผมก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากส่งกำลังใจและความห่วงใยไปหาแม่...
ตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งผมขึ้นปี2 ผมก็ไม่ค่อยได้ติดต่อแม่เลยทั้งอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ได้ติดต่อหาแม่ก็ใช่ว่าผมจะลืมแม่ผมขอบอกบอกไว้ตรงนี้เลยนะครับว่าผมจะไม่มีวันลืมแม่ที่ผมรักมากที่สุดหรอกครับลืมไม่ได้จริงๆถึงแม้ว่าจะไม่ได้เรียนกับแม่แล้วก็ไม่มีใครมาแทนที่ครูในดวงใจของแม่ได้เลยสักคนแม่คือครูในดวงใจของผมที่ผมรักเคารพและผูกพันมากที่สุดครับ(อยากกลับไปเรียนกับแม่อีก) และช่วงวันไหว้ครูที่ผมได้กลับไปที่โรงเรียนเพื่อที่จะไปกราบแม่วันนั้นแม่เลี้ยงข้าวด้วยความรู้สึกผมตอนนั้นคืออบอุ่นมีความสุขเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ...
ครูที่ผมกล่าวถึงนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากแม่ที่ผมเคารพ และนับถือมาก ก็คือแม่พิกุล ครับ
“”
คิดถึงแม่พิกุลมากๆนะครับมาอยู่นี้ไม่มีใครให้ปรึกษาเท่าอยู่โรงเรียนมัธยมเลยครับเหนื่อยท้อทีไรก็คิดถึงแต่แม่แต่ผมก็ไม่ได้ติดต่อไปหาแม่เลยก็กลัวว่าแม่จะไม่ว่างแม่คงคิดว่าผมลืมแม่แล้วแน่ๆแต่ผมก็จะยืนยันคำเดิมว่าผมไม่มีวันที่จะลืมแม่ที่ผมรักมากผูกพันมากได้ ผมภูมิใจในตัวแม่คนนี้มากและผมก็ดีใจที่ตัดสินใจเรียนที่นั่นทำให้ผมเจอแม่ดีๆแบบนี้แม่ที่คอยให้คำปรึกษาคอยช่วยเหลือคอยให้คำแนะนำผมมาโดยตลอดบอกได้เลยว่ารักแม่มากนะครับ....
————-ขอบคุณครับ————
#รักและคิดถึงมากๆครับ
#ครูในดวงใจ
#แม่ที่ผมรักมาก
#My Mom
ขอบคุณประสบการณ์ชีวิตทั้งดีและร้าย
ขอบคุณทุกคนที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอด
By. Pongsak
