ฝันจาง หลังฝนซา

สายฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้า ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก กับบรรยากาศแห่งความรู้สึก คงจะห้ามใจไม่ให้นึกว่าวันที่ฝนตกวันนั้น เราเคยนั่งอ่านหนังสือด้วยกันในห้องสมุด ผมหันไปมองรูปเธอที่ติดไว้ประตู เพื่อจะได้มองหน้าเธอ เพื่อจะได้เห็นว่าเขาคือคนที่ทำให้เรารู้สึกดีเสมอ ทุกครั้งที่นึกถึง เราต้องยิ้ม พร้อมทั้งน้ำตาที่มันเหมือนรู้หน้าที่ หลังออกมาพร้อมๆกับเสียงในภาพวันๆนั้นที่เราคุยกันเรื่องหนังสือด้วยกัน ทุกเช้าก่อนที่เราจะไปเรียนเราต้องเดินไปสั่งคาปูชิโนแก้วใหญ่ กับแม่ค้าที่เป็นชาวต่างชาติที่ยิ้มแย้มแจ่มใส เราคุยกันตามประสา พร้อมๆกับดูดกาแฟ ในแก้วๆนั้นด้วยกัน ภาพเจือจาง ที่มันเหมือนเผิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ทางเดินเส้นนั้นมันไกลไกลออกไปหลายร้อยกิโลใจ ที่เราเองไม่สามารถที่จะกลับไปยืนตรงจุดนั้นได้อีกแล้ว บางครั้งบางเรื่องราวที่มันเกิดภาพในใจเรา มันยังบอกเราว่า มันคือ "ความสุข" ที่คงจะเหลืออยู่เพียงความทรงจำถ้า วันไหนๆไม่นึกถึงเขา ผมคงจะรู้ดีไปกว่านี้ไหม ผมก็ไม่รู้ซิ แต่มันรู้สึกดีเมื่อนึกถึงภาพทุกครั้งที่คุยกัน เราปรึกษากัน ผลคือ ทุกคนไม่ใช่ว่าจะเกิดมาคู่กัน ฝันที่เคยเขียนบนกระดาษที่มีหน้าปกคือความฝัน มันคงไม่มีใครเขียนต่อเติมฝนซาลงแล้วกับตะวันที่ใกล้จะลับขอบฟ้า คงจะมีคนทั่วทุกมุมโลกที่กำลังเหงาเหมือนกัน ฝันจาง หลังฝนซา หน้ากระดาษแผ่นนั้นผมคงแค่เก็บมันไว้ในตู้ที่พิเศษเสมอรอแค่วันที่เธอมาถามอย่างมีมิตรภาพ ว่าเป็นไงบ้างสบายดีไหม...