ชีวิตของเราอาจเริ่มต้นเมื่อวันที่เรารู้ตัวว่าเรากำลังจะตายนั้นหรือ?!!!

        ฉะนั้นแล้วทุกคนจงใช้ชีวิตวันนี้ให้เหมือนว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต ความหมายเหมือนกันที่ว่าคนเราไม่รู้จักคุณค่าของชีวิตจนวันสุดท้ายของชีวิตมาถึง 

         วันนั้นแหละที่เราจะรู้ว่าเราอยากทำอะไร  แล้วทำไมเราต้องรอจนกระทั่งวันสุดท้ายมาถึงก่อนจึงคิดจะทำอะไรที่ใจอยากทำแล้วถ้าสมมุติว่าพรุ่งนี้คุณกำลังจะจากคนที่คุณรักไปนั้นหรือ วันนี้คุณจะทำอะไรให้เค้าก่อน?!!!          

         ทุกคนนั้นรู้วันที่เกิด แต่ไม่อาจรู้วันตาย ใครจะไปรู้ว่าวันนี้เราอาจนอนและหลับไปโดยไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยก็เป็นได้ ไม่มีใครรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ต้องพบเจอกับอะไรบ้าง อาจมีทั้งสุข ทุกข์ ปะปนกันไป แต่บางคนอาจไม่มีโอกาสแม้แต่จะตื่นขึ้นมาอีกเลยก็ได้ 

         ตามหลักพระพุทธศาสนา พระองค์ท่านสอนให้เราเข้าใจเรียนรู้ในเรื่อง "ชีวิต" การเกิด การแก่ การเจ็บ การตาย ซึ่งเป็นสิ่งที่มนุษย์เราไม่อาจหลีกหนีพ้น ไม่เร็วก็ช้า อย่าไปยึดติด ให้รู้จักการปลง การปล่อยวาง แต่สำหรับดิฉันและอีกหลาย ๆ ท่าน ดิฉันคิดว่าเป็นเรื่องที่ทำใจยอมรับยาก แต่เวลานั้นจะช่วยเยียวยาสภาพจิตใจเรา 

         หากจะถามว่าเมื่อตายไป เราจะไปอยู่ไหน บางคนคิดว่า ตกนรกเอย ขึ้นสวรรค์เอย วนเวียนตรงที่ตายเอย แต่สำหรับดิฉันนั้น จากเหตุการณ์การสูญเสียที่ดิฉันเจอมาไม่นานมานี้ คือการสูญเสียพี่ชายจากอุบัติเหตุทางรถ ด้วยวัย 23 ปี ซึ่งถือว่าอายุยังน้อย มันเร็วเหลือเกิน มันยากที่จะทำใจได้ เวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาสภาพจิตใจเรา กำลังใจจากคนรอบข้าง ที่ ๆ ที่แรก ที่คนตายไปอยู่ คือ การเข้าไปอยู่ในใจ ในความทรงจำของเรา คนตายเขาไปสบายแล้ว คนอยู่ก็ต้องเข้มแข็ง อย่าอ่อนแอ อย่าให้คนที่ตายต้องห่วง เพื่อให้เขาจากไปอย่างสบาย นั้นเป็นอีกหนึ่งความเชื่อของเรานั้นเอง

         ชีวิต คนเราเกิดมา ก็ต้องสู้ ทำวันนี้ปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด เราจะได้ไม่กลับมาเสียใจภายหลัง ไม่ว่าจะไปอยู่แห่งหนไหน ดิฉันก็จะนึกถึง บุพการี พ่อ แม่ เป็นที่หนึ่ง นั้นคือกำลังสำคัญให้เราได้มีแรงสู้ต่อไป ขอบคุณพ่อ แม่ ที่ให้ลมหายใจนี้ ให้ร่างกายที่ครบ เป็นกำลังให้กับลูก ๆ ฉะนั้นหากเราอยากทำอะไรก็ทำเสียตอนนี้ อยากกินอะไรก็กิน อยากไปไหนก็ไป แต่ก็อย่าลืมหน้าที่ของตนเองก็พอแล้ว


                                               " เราไม่เคยรู้ล่วงหน้าว่าประโยคไหน จะเป็นประโยคสุดท้าย                                                   

                                                 ที่ได้พูดกับคนรัก และ เราต้องใส่ใจคนที่คุณรักให้มาก "

                                                                                                        Cr. เหม ภูมิภาฑิต