ย้อนไปเมื่อตอนที่ฉันอายุ7ขวบ มีคำถามหนึ่งที่ฉันจำได้ไม่เคยลืม ‘ใครที่จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต’ ตอนนั้นที่ยังเด็ก ฉันอยู่อย่างสุขสบายกับพ่อแม่พี่ชายน้องชายและพี่เลี้ยงที่คอยดูแลทุกๆอย่างในบ้านหลังใหญ่ ฉันไม่เคยต้องทำอะไรเองเลยจนกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ ฉันรักพี่เลี้ยงมากเธอเปรียบเสมือนพี่สาวแท้ๆเลยก็ว่าได้ จนวันหนึ่งเธอขอลาออกและจากบ้านนี้ไปโดยไม่ได้กล่าวคำลาใดๆ ในตอนนั้นฉันเสียใจมากไม่รู้จะต้องทำอย่างไรต่อไปเมื่อขาดคนสำคัญในชีวิต จนแม่ได้ตั้งคำถามกับฉันว่าใครที่จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต ฉันให้คำตอบไม่ได้ ‘ตัวเราเองไงล่ะที่อยู่กับเราไปตลอดชีวิต’ นั่นคือคำตอบที่แม่ให้ หลังจากนั้นมาฉันทำใจได้มากขึ้น ฝึกฝนทำงานบ้าน ล้างจาน พับผ้า ตากผ้าได้ เริ่มจากงานเล็กๆไปเรื่อยๆจนสามารถทำได้แทบทุกอย่าง เพราะคำตอบของแม่ในวันนั้นทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่าไม่มีใครที่จะสามารถอยู่กับเราไปจนตายได้รวมถึงตัวแม่เอง เราจึงต้องดูแลตัวเองให้ได้ เข้มแข็งให้มากๆเพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าคนที่เรารักจะจากเป็นหรือจากตายไปเมื่อไหร่


จากเรื่องราวข้างต้น มาลองวิเคราะห์แบบ PEOP MODELกัน

P(Person) : อายุ7ขวบ , รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากเมื่อขาดคนสำคัญในชีวิต , เป็นเด็กเอาแต่ใจ

E(Environment) : อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ , อยู่กับพ่อแม่พี่ชายน้องชายและพี่เลี้ยง , เคยมีพี่เลี้ยงดูแลทุกๆอย่างในบ้าน , ได้การsupportจากคำพูดของแม่

O(Occupation) : เป็นลูกสาว , เป็นทั้งน้องสาวและพี่สาว

P(Performance) : สามารถทำงานบ้านได้เองแทบทุกอย่างจากการฝึกฝน เช่น ล้างจาน ตากผ้า พับผ้า เป็นต้น