เตือนตัวเองตลอดการเป็นผู้บริหารมา ๒๐ ปีว่าอย่าเยอะ..เพราะถ้าเยอะเมื่อไหร่ จะกระทบการเรียนการสอน ปัญหาจะตามมาอีกมากมาย...
อย่างไรก็ตาม..ก็ต้องให้ความสำคัญกับคนใกล้ตัว เพื่อนร่วมงานในองค์กรทั้งครูและนักเรียน ที่ทำให้เราอยู่รอดและโรงเรียนอยู่ได้...
ให้ความสำคัญกับบุคคลภายนอกแต่พอดีพองาม บอกครูและเด็กๆอยู่เสมอว่า..การที่เราทำความสะอาดโรงเรียนทุกวัน ก็เพื่อให้โรงเรียนเรียบร้อยและร่มเย็น
เพราะเป็นบ้านของเรา..ที่เราต้องอยู่ ต้องมองดูและใช้ชีวิตทั้งวัน อย่าเก็บกวาดเกินเวลาเพียงแค่ว่าจะต้อนรับใคร?..ผอ.เขตฯมาตรวจเยี่ยม หรือศึกษานิเทศก์ออกมาประเมินฯ
รวมทั้งคณะมาศึกษาดูงาน..มาเยี่ยมเยือน..ทุกคนทุกคณะมาอยู่กับเราไม่นาน อย่าเตรียมการด้านอาคารสถานที่และสิ่งแวดล้อมจนเหนื่อยอ่อน..ทุกข์ใจ เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
เราต้องสร้างวัฒนธรรมความคิดแบบใหม่..ทำอะไรเพื่อตัวเราบ้าง ทำเพราะเราเห็นว่ามันดี ที่เราต้องอยู่กันเอง ในสถานที่ราชการที่เราต้องทำหน้าที่บำรุงรักษา..
อย่าทำเพื่อใคร? หรือคณะใด?.. ที่เขาเดินทางมาทำงานของเขา มาทำหน้าที่ของเขา เราต้องทำบ้านให้สะอาดน่าอยู่เป็นปกติ ทำให้เคยชินไม่ว่าใครจะมาเห็นหรือไม่ก็ตาม..
ข้าราชการครูมักจะเหนื่อยและอ่อนล้ากับการต้อนรับเจ้านายโดยไม่จำเป็น..บางครั้งเราเกรงกลัวบารมีและให้เกียรติจนเกินไป..จนบางครั้งอาจทำให้ครูไม่ได้สอนและนักเรียนไม่ได้เรียน
เรา ครูและนักเรียนควรจะมีความสุขทุกวัน..จากสิ่งที่เราดูแลและปั้นแต่งจนเป็นนิสัย ที่สร้างความงดงามให้สิ่งแวดล้อม..อย่าอยู่เฉย..และอย่าลงทุนลงแรงเพียงเพื่อต้อนรับใคร?
ใครก็ตาม..ที่มาโดยนัดหมายหรือไม่ได้นัดหมาย..สิ่งที่เป็นปัจจุบันและภาพเชิงประจักษ์สำคัญที่สุด..อย่าให้ความสำคัญจนทำให้ทุกข์กายทุกข์ใจ ครูต้องอยู่ดีกินดีเป็นปกติ..
หลายคนและหลายคณะ..ที่มาเยี่ยมเยือนก็ถือว่ามาทำงาน บ้างก็มีแต่คำยกย่องสรรเสริญ จริงบ้างไม่จริงบ้าง บางทีก็มาตำหนิติติงและสร้างงาน เพราะเห็นว่าเราเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก..ที่ขาดความพร้อม
ผมจึงต้องสร้างคุณลักษณะนิสัยในใจครูและนักเรียนอยู่เสมอว่า..อย่าหลงทาง.อย่าสร้างแบบธรรมเนียมที่ผิด.ให้ตระหนักในการใช้ชีวิตประจำวันที่พอดีและพอเพียง..อย่าได้ทุ่มเทเพียงเพราะเขาจะมาตรวจเยี่ยมและประเมินเท่านั้น..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๙ กรกฎาคม ๒๕๖๒
