ขอออกตัวก่อนเลยว่าเป็นคนที่ไม่ถนัดการสื่อสารด้านการเขียนมากๆ ถ้าหากใช้คำได้ไม่เหมาะสมต้องขออภัยไว้ในที่นี้ด้วยนะคะ ก่อนมาฝึกสอนที่โรงเรียนยางตลาดวิทยาคารรู้สึกตื่นเต้นมากกังวลมากว่าเด็กจะเชื่อฟังเรารึเปล่า เพราะว่าได้รับหน้าที่สอนนักเรียนชั้น ม.3ซึ่งเป็นเด็กโตและอายุห่างกันกับเราไม่มากเท่าไหร่ ห้องที่ได้รับหน้าที่สอนเป็นประจำคือห้อง ม.3/1 , ม.3/2 และ ม.3/7 ลักษณะของเด็กทุกห้องทางโรงเรียนจะจัดให้คละความสามารถกันทั้งเด็กเก่ง ปานกลางและอ่อน เมื่อได้เริ่มสอนไปในสัปดาห์แรกเด็กส่วนใหญ่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่มีนักเรียนหลังห้องที่ไม่สนใจพูดคุยกันและแสดงอาการว่าไม่ค่อยชอบหน้าเราเท่าไหร่ จึงเข้าไปถามสาเหตุ เด็กให้เหตุผลว่าไม่ชอบวิชาวิทยาศาสตร์แล้วยิ่งมีคำนวณยิ่งทำไม่ได้ ตอนแรกที่ยังไม่ทราบเหตุผลของเด็กยอมรับว่ารู้สึกหงุดหงิดมากแต่หลังจากถามเด็กแล้วจึงได้กลับมาทบทวนตัวเอง มาแก้ไขแผนการสอนแก้ไขแบบฝึกหัดให้ไม่ยากจนเกินไป แล้วเวลาสั่งงานก็จะเดินไปถามและค่อยๆสอนเด็กไปทีละขั้นตอน สัปดาห์ที่2-4 เด็กยังทำแบบฝึกหัดคำนวณไม่ได้ด้วยตัวเอง แต่สิ่งที่เห็นการเปลี่ยนแปลงคือเด็กให้ความเคารพเราและพยายามฟังสิ่งที่เรากำลังสอน คุยกันน้อยลงรวมไปถึงเป็นคนตะโกนห้ามเพื่อนทั้งห้องไม่ให้เสียงดังแทนครู จนเวลาผ่านมาถึงสัปดาห์ที่6 เด็กคนนั้นสามารถทำแบบฝึกหัดคำนวณได้ด้วยตัวเองแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นสามารถสอนเพื่อนคนอื่นๆได้ด้วย ซึ่งนี่เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้มีความสุขมากๆตั้งแต่มาฝึกสอนที่นี่ 

สุดท้ายนี้ขอลาไปด้วยภาพสวยๆจากท่านอาจารย์ฤทธิไกร ไชยงามนะคะ ขอบคุณทุกคำแนะนำดีๆและวลีเด็ดที่โดนใจหนูมากๆก็คือ "ทุกสิ่งที่เรากำหนด จะต้องทำเพื่อประโยชน์ของเด็ก" ขอบคุณค่ะ