เพราะสาวน้อยเป็นโรคสมองเสื่อม ตามด้วยน้ำคั่งในสมอง    เราจึงต้องปรับปรุงบ้านเปลี่ยนห้องนอนมาอยู่ข้างล่าง โชคดีที่ผมกั้นห้องทำงานเล็กๆ ขนาด ๙ ตารางเมตร ติดกับห้องนอนใหม่ ติดแอร์ และซื้อชั้นหนังสือมาใส่    ได้สวรรค์น้อยๆ เอาไว้หลบร้อน    เราเริ่มใช้ห้องทั้งสองสิบวันหลังวันวาเลนไทน์ ๒๕๖๒    คือวันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

คืนวันที่ ๒๓ มีนาคม ๒๕๖๒ ผมหมดแรงมาจากเชียงใหม่    ไปประชุมสภา มช. ในช่วงเช้า และประชุมหารือเตรียมสร้างความยั่งยืนของ CBR (Community-Based Research) ของ สกว. ในตอนบ่าย    คนแก่หลงๆ ลืมๆ ตอนเช้าคว้าของใช้ประจำวันใส่กระเป๋ากางเกง     เผลอหยิบมีดพับสวิสเล่มเล็กจิ๋วติดมือเข้ากระเป๋าไปด้วย    ต้องไปซื้อกล่องกระดาษใบโต เช็คอินมีดไปกลับ    เรื่องนั้นไม่ยุ่งยาก ที่ยุ่งยากคือความขี้ลืมของคนแก่    เผลอลืมรับของทั้งขาไปและขากลับ    ขาไปมีคนเตือน  ขากลับต้องแก้ปัญหา     มีข้อดีคือได้เดินออกกำลัง    แต่มีผลให้หมดแรงในตอนค่ำ 

ที่อาจเป็นเหตุให้หมดแรงอีกอย่างหนึ่งคือไปสูดหมอกควันเชียงใหม่เข้าเต็มปอด    ผมไปช่วงที่ระดับ P 2.5 ขึ้นสูงกว่า ๓๐๐    คน มช. เขาพกเครื่องวัด made in Chiangmai เอามาวางในห้องให้เห็นกันจะจะ    ไม่ทราบเป็นปัจจัยทางจิตวิทยาหรือเปล่าที่ผมรู้สึกไม่สบายตอนประชุมเรื่อง CBR    ดร. ชูพักตร์ ศิริสา มอบหน้ากากอย่างดีให้หนึ่งอัน    สวมแล้วรู้สึกสบายขึ้น ไม่ทราบว่าเกิดจากผลทางใจหรือจากการได้อากาศบริสุทธิ์  

ช่วงนี้เป็นช่วงอากาศร้อนสุดๆ    บ้านผมอบอ้าวมาก เพราะดูดความร้อนไว้ในตอนแดดจ้า    แต่ผมก็มีที่หลบร้อนเข้าสรรค์น้อยๆ คือห้องทำงานใหม่    

เช้ามืดวันที่ ๒๔ มีนาคม วันเลือกตั้ง    ผมเปิด Netflix เข้าไปดูหนัง documentary เรื่อง National Parks Adventure (1)    ที่วิวสุดสวยงาม เรื่องราวดี เสียงธรรมชาติไพเราะ    เป็นช่วงเวลาค่อนชั่วโมงที่คล้ายอยู่บนสวรรค์   ตามด้วยเรื่อง Tales by Light (2) ที่งดงามไปอีกแบบ  

สวรรค์มีจริง หากเราสร้างเอง

วิจารณ์ พานิช

๒๔ มี.ค. ๖๑