๘๙๗. จากใจ......

ที่สำคัญที่สุด..คือการทำงานให้สนุก มีความสุขกับการทำงาน..ไม่เห็นด้วยกับใครก็ได้ แต่ต้องมีเหตุผล และพร้อมที่จะทำดีด้วยหัวใจ นั่นหมายความว่า “อย่าดีแต่พูด”

           ขอขอบพระคุณทุกท่านที่กรุณา “ติดตาม”ผม ทั้งภาพกิจกรรมและบทความที่นำลงอย่างต่อเนื่อง..ผมเป็นผู้บริหารตัวเล็กๆ ในโรงเรียนเล็กๆของ สพป.กจ.๔ ก็ต้องขอบพระคุณอีกครั้งที่ได้รับกำลังใจจากทุกท่าน ณ ที่นี้..อย่างสม่ำเสมอ...

          ผมและโรงเรียนมิได้ดีเด่นมากไปกว่าคนอื่น..แต่ที่ต้องประชาสัมพันธ์ความเคลื่อนไหว..ก็เพื่อให้สังคมยอมรับในผลงานของโรงเรียนขนาดเล็ก เห็นภาพลักษณ์ในด้านดี เห็นวิถีการทำงานที่ไม่จำเป็นต้องวิ่งตามนโยบายในทุกเรื่อง..แต่ก็อยู่ได้อย่างสง่างาม มั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืน...

         ทุกวันนี้..โรงเรียนส่วนใหญ่มีพัฒนาการ มีนวัตกรรมการบริหารงานที่มีประสิทธิภาพ และผมเชื่อว่าพร้อมที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้เหมือนผม..ตามความแตกต่างและความต้องการของแต่ละคน..

          เวทีนี้จึงเป็นส่วนหนึ่งของ”เครือข่าย” ที่มิใช่มีไว้เพื่อโชว์ของ แต่จะช่วยให้เราได้มองรอบด้านว่าเราอยู่ในจุดไหน..เป็นตัวอย่างที่ดีให้สังคมมากน้อยเพียงใด หรือเพียงแค่ไร้สาระไปวัน ๆ..

          เฟสบุ๊คมีไว้เล่นก็จริง..แต่การเล่นที่อยู่บนการเรียนรู้น่าจะมีประโยชน์มากกว่า และนี่คือศาสตร์และศิลป์นอกตำราอย่างแท้จริง..ที่จะนำพาให้เรารู้จักตนเองและผู้อื่นอย่างมากพอและน่าสนใจ นำไปประยุกต์ใช้ได้ในโรงเรียน..อย่าเพียงแค่มอง “รางวัล” หรือต้นแบบเท่านั้น..เราถึงจะให้ความสำคัญและยอมรับคนอื่น..อย่าลืมว่าโลกมันเปลี่ยนไปแล้ว..ดังนั้น..จึงต้องปรับวิธีคิดด้วย

           ผมอาจจะมองการศึกษาและการเรียนการสอนที่ไม่เหมือนใคร..ใช่ว่าเป็นคนหัวดื้อหรือถือว่าตนเก่งกาจ..ก็แค่ครูใหญ่ใกล้เกษียน กินเงินเดือน คศ.๔ ที่ใกล้จะเต็มขั้นแต่เพราะเชื่อว่าบ้านเมืองที่น่าอยู่ของเรานี้..มีนักบริหารการศึกษาที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย..

          มันนึกจะพูดก็พูด มันนึกจะทำก็ทำ มันนึกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน..ทำงานการศึกษาเหมือนไม้หลักปักเลน..เวรกรรมของเด็กและครูไทย..ที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเสียที..

          เมื่อเราไปแก้ไขคน “เอาแต่ใจ”ไม่ได้ ก็จงอย่าได้เสียเวลา..หันหน้ามาสร้าง”มูลค่าเพิ่ม"ให้โรงเรียน..เพื่อลูกค้า..ครู ผู้ปกครองและชุมชน..บนรากฐานแห่งความพอเพียง..

          เริ่มที่จุดเล็กๆ..ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่เหมือนโรงเรียนคุณภาพประจำตำบล ผู้คนในประเทศนี้จะเข้มแข็งและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้ ก็เป็นเพราะโรงเรียนดีประจำหมู่บ้าน..เท่านั้น..เชื่อผมเถอะ

          ที่สำคัญที่สุด..คือการทำงานให้สนุก มีความสุขกับการทำงาน..ไม่เห็นด้วยกับใครก็ได้ แต่ต้องมีเหตุผล และพร้อมที่จะทำดีด้วยหัวใจ นั่นหมายความว่า “อย่าดีแต่พูด”

          และจงอยู่บนรากฐานของความพอดี ซึ่งความพอดีมีความไม่เท่ากัน แต่เราประมาณการได้ ไม่ต้องเอาไม้บรรทัดมาวัด แต่จิตสำนึกมันจะบอก แบบที่ไม่ต้องหลอกตัวเอง เพราะผลที่ออกมา..ความพอดี..จะงดงามเสมอ...

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๕  มีนาคม  ๒๕๖๒

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

660285

เขียน

05 Mar 2019 @ 22:24
()

แก้ไข

06 Mar 2019 @ 13:00
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 2, อ่าน: คลิก