นิราศเกาหลี๒


นิราศเกาหลี ตอน๒

๓๑งีบหลับ ระงับใจ

เครื่องบินไป ไม่แลเหลียว

เผลอฝัน ถึงกันเชียว

สองมือเกี่ยว เรียวแขนนาง

๓๒เดินชม ดมดอกไม้

งามวิไล ใครไม่ขวาง

ดอกเด่น เห็นสล้าง

สวยไม่สร่าง ทุกอย่างงาม

๓๓งามแท้ ยังแพ้เจ้า

งามไหนเล่า เฝ้าเกรงขาม

งามพิศ พี่ติดตาม

งามแสนงาม งามเกินใคร

๓๔งามใด ไม่งามเท่า

เทียมเทียบเจ้า เฝ้าขานไข

งามจริง ยิ่งกว่าใคร

งามทั้งใจ งามทั้งกาย

๓๕สูงขาว ผมยาวเด่น

ดวงหน้าเน้น เป็นที่หมาย

ทรวดทรง องค์ละม้าย

ต้องตาชาย หมายชื่นชม

๓๖วงพักตร์ ประจักษ์จิต

เนรมิตร อย่างเหมาะสม

ดวงตา ช่างแสนคม

มองเรือนผม สลวยงาม

๓๗สองเรา เดินเคียงคู่

สองเราอยู่ สู้ขวากหนาม

สองช่วย พยายาม

สองมิคร้าม ความทุกข์ตรม

๓๘จูงมือ เดินเที่ยวไป

สองเราใกล้ ไร้ขื่นขม

สองเรา อภิรมย์

สองไม่ตรม สมรักเรา

๓๙สะดุ้ง ลืมตาตื่น

ผ่านกลางคืน ฝืนอับเฉา

ฝันไป ใกล้น้องเจ้า

ว่าพี่เคล้า คลอเคลียนาง

๔๐เพลา อาหารเช้า

หิวแล้วเรา เข้ารุ่งสาง

ท้องฟ้า เห็นลางลาง

มองหน้าต่าง เห็นทางเดิน

๔๑กินไป ให้ท้องอิ่ม

ได้ลองลิ้ม ชิมผิวเผิน

กินได้ ไม่มากเกิน

ให้พอเพลิน ช่วงเดินทาง

๔๒เครื่องบิน ร่อนลงแล้ว

ลงตามแนว แถวจัดวาง

เดินลง มาข้างล่าง

มายืนค้าง ข้างบันได

๔๓หนาวสั่น จนงันงก

หิมะตก ต้องหวั่นไหว

เสื้อหนาว อยู่ข้างใน

รถจัดไว้ มีไม่พอ

๔๔กิมแฮ สนามบิน

มาถึงถิ่น ปูซานขอ

หนาวใจ ยังไม่พอ

ตัวฉันหนอ มาหนาวกาย

๔๕ปูซาน ช่างหนาวเย็น

แม้จะเป็น เวลาสาย

ขึ้นรถ จึงหนาวคลาย

เริ่มสบาย หายหนาวพลัน

๔๖ไกด์ไทย ให้แนะนำ

ด้วยน้ำคำ ทำสุขสันต์

คุณชัย ได้จำนรรจ์

ต้อนรับกัน วันดีดี

๔๗ปีเตอร์ มาพูดเร้า

ว่าตัวเขา อยู่เกาหลี

เป็นไกด์ หลายสิบปี

เคยเรียนที่ เมืองไทยเรา

๔๘พูดไทย ได้ดีมาก

คำยากยาก พอทำเนา

ไม่ชัด อาจต้องเดา

แต่ก็เข้า ใจกันดี

๔๙นั่งรถ ชมทิวทัศน์

ไม่เร่งรัด สารถี

หย่อนกาย คลายชีวี

ต่างชวนชี้ ที่ข้างทาง

๕๐ง่วงเหงา เราหลับยาก

หลับลำบาก จนรุ่งสาง

ขึ้นรถ ปลดของวาง

อยู่ระหว่าง ที่กลางเมือง

๕๑โงกเงก โยกเยกหลับ

มิซึมซับ รับรู้เรื่อง

ไกด์เขา ก็ปราดเปรื่อง

เล่าต่อเนื่อง เป็นเรื่องราว

๕๒ปูซาน ท่าเรือใหญ่

ทะเลใกล้ ในเมืองหนาว

ชายฝั่ง เลาะริมยาว

ช่างโน้มน้าว คราวมาชม

๕๓เมืองเอก ทางตอนใต้

เกาหลีให้ ไว้เหมาะสม

ท่าเรือ อันอุดม

น่าภิรมย์ มาชมกัน

๕๔หอคอย เมืองปูซาน

สูงตระหง่าน แม้กาลผัน

ยืนเด่น เห็นทุกวัน

มิเคยพรั่น มิหวั่นใคร

๕๕ถือตั๋ว มาต่อแถว

ยืนตามแนว แล้วขานไข

ไกด์บอก ขึ้นลิฟท์ไป

อย่างเร็วไว ในเวลา

๕๖ชมวิว ทิวทัศน์รอบ

ตามแนวกรอบ ขอบเวหา

ทะเล ตัดขอบฟ้า

ทิวเขาฝ่า หิมะโปรย

๕๗ชมเล่น เห็นงามแท้

สองตาแล แม้หิวโหย

เพลินใจ ไม่อิดโรย

ลมพัดโชย ฉ่ำชื่นใจ

๕๘แสงอ่อน ตอนเที่ยงวัน

หมอกมากั้น วันฟ้าใส

รำพึง รำพันไป

พี่อยากให้ น้องได้มา

๕๙ชีวิต เป็นเช่นนี้

เอ่ยวจี ละห้อยหา

ห่างกัน บางเวลา

โอ้กานดา ว่าอยากเจอ

๖๐ใกล้กัน เพื่อให้รัก

ผูกสมัคร ภักดิ์เสมอ

ไกลกัน หวั่นละเมอ

เพื่อให้เพ้อ คิดถึงกัน...(มีต่อ)

หมายเลขบันทึก: 659727เขียนเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2019 19:22 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2019 19:22 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี