ต้องขอออกตัวก่อนเลยว่าบทความนี้เกิดจากส่วนลึกภายใต้จิตใจจริงๆๆ มิได้ผาดพิงถึงบุคคลใดเลย หลายปีแล้วที่มิได้ออกไปเก็บเกี่ยวสภาพแวดล้อมภายนอกสถาบันบำราศฯ เนื่องจากมัวแต่นั่งก้มหน้ากับการทำงานตั้งแต่เช้าพอเงยหน้าขึ้นมาอีกที่ก็ถึงเวลาที่ต้องพักผ่อนกันอีกแล้ว(เป็นอย่างงี้ทุกวัน)เมื่อวานได้ออกไปไม่ไกลมากจากสถาบัน รู้สึกแปลกใจปนตกใจนิดๆๆ ที่พบว่า กระแสอะนูแห่งความเห็นแก่ตัวเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัวมากในสังคม จนคิดว่าตนเองไม่เหมาะกับสภาพสังคมอย่างนี้แน่นอน เพียงไม่กี่นาทีที่เดินก้าวย่างผ่านฝูงชนจำนวนมาก พบว่าตัวเองรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาในใจ ทุกคนดูเคร่งเครียด แววตามุ่งมั่นโดยที่มิได้แย่แสกับบุคคลรอบข้างเลยแม้แต่เพียงเสี้ยวนาที ทุกคนมุ่งมั่นจนน่ากลัว แม้จะต่างเพศ ต่างวัย แต่ทุกคนมีสิ่งบางสิ่งที่เหมือนกันอยู่ภายในที่ผมสัมผัสได้จากการกระทำที่สื่อออกมา ไม่ว่าจะเป็นคำพูด กิริยาต่างๆๆ เห็นแล้วอยากกลับบ้านทันที ผมอยากถามพวกเค้าเหล่านั้นว่า "เหนื่อยกันบ้างไหมกับการชีวิตแบบนี้" ผมรู้คำตอบที่จะได้รับดี คือ "ไม่รู้สึกเหนื่อยหรอก มันคือหน้าที่ที่ต้องทำ มันสนุกดีนะที่เป็นแบบนี้ ทำไงได้ก็เกิดมาเป็นแบบนี้แล้ว" ผมไม่มั่นใจว่าคำตอบเกิดจากความปรารถนาจากภายในหรือเปล่า แต่ผมคิดว่าผมควรอยู่ในที่ ที่ของผม ที่ซึ่งทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย อบอุ่นใจ และมีความสุขมากกว่า ที่จะดันด้นพยามยามจนดูไร้ค่าเกินงาม และห่างไกลจากบุคคลที่มิพึ่งประสงเหล่านี้ เพื่อที่ผมจะได้อยู่ในสังคมเดียวกับพวกเค้าได้อย่างมีความสุขในสถานะที่แตกต่างกัน