ตัวเองเมื่อนึกถึงความตาย มักมีอีกอย่างวาบขึ้น ความงดงาม ความสดชื่นของธรรมชาติ ต้นไม้ใบหญ้า ท้องฟ้า แสงแดดอ่อนๆ เสียงนก เสียงลม ฯลฯ วันนั้นจะสิ้นสัมผัสหรือรับรู้ความน่าอภิรมย์

คนที่กลัวความตาย น่าจะกลัวอยู่สองอย่าง อย่างแรกความเจ็บปวดทรมาน แต่ไม่น่าเท่าอย่างสอง การพลัดพรากจากคนที่เรารัก ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ สามี ภรรยา บุตร หรือครอบครัว

ระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันก่อให้เกิดความผูกพันและยึดติด เทียบกับวันที่ไม่อยู่ วันที่คิดถึง เมื่อต้องไปธุระไหนหลายวัน หลายเดือน หรือหลายปี ยังมีกำหนดกลับมา ความตายยิ่งกว่า ธุระสำคัญนี้ไม่มีวันจะได้พบกันอีกเลยชั่วนิรันดร์

ตัวเองเมื่อนึกถึงความตาย มักมีอีกอย่างวาบขึ้น ความงดงาม ความสดชื่นของธรรมชาติ ต้นไม้ใบหญ้า ท้องฟ้า แสงแดดอ่อนๆ เสียงนก เสียงลม ฯลฯ วันนั้นจะสิ้นสัมผัสหรือรับรู้ความน่าอภิรมย์

แม้กลัวตาย กลัวความเจ็บปวด กังวลเรื่องคนรัก หรือเสียดายความสวยงามของโลกสักเพียงใด แต่สุดท้ายไม่พ้นเงื้อมมือแห่งความตาย คำพระจึงสอนให้เตรียมตัวเตรียมใจพบปะ ตายเสียก่อนตาย ตายอย่างสงบ ตายให้สง่างาม..

การนึกถึงความตายอยู่เสมอใช่ลางร้าย แต่เป็นการเตือนตัวเองไม่ให้หลงลืมข้อเท็จจริงชีวิต นอกจากนั้น อาจทำให้ความอยากหรือความคับข้องใจต่างๆลดน้อยถอยลง จนสบายใจขึ้นได้