ตะวันสาดแสงสายถึงปลายสวน
<p>กลิ่นลำดวนอวลดงตรงทางด่าน
หอมแผ่นดินกลางแดนแสนกันดาร
ตะแบกบานก้านใบใกล้ดงบอน</p><p>
เป็นความสุขกลางแสงตะวันส่อง
เมื่อยามมองบ้านไม้ใกล้ดงหม่อน
เรือนหลังน้อยเท่านี้ที่หลับนอน
ดุจดังแท่นบัญจถรณ์สถานเทียว</p><p>
บำรุงแดนแผ่นดินถิ่นอุดม
สุขอยู่ในไพรพนมคอยโน้มเหนี่ยว
ถึงคนไกลให้กลับกระชับเกลียว
สู่ใบเรียวรกรากเคยฝากรอย</p><p>
กินที่ปลูกปลูกที่กินแผ่นดินเก่า
กลางป่าเขาเงาใครใต้ร่มข่อย
มีฝนเปียกผืนป่ามาปรอยปรอย
เย็นลมลอยตรงลานริมชานเรือน</p><p>
กับการก้าวทีละก้าวอันยาวไกล
มีแค่เพียงพงไพรได้เป็นเพื่อน
มีรอยยิ้มห่วงใยให้คนเยือน
มิลืมเลือนร้อนรนจนหลักลาญ</p><p>
ถือหลักตนพึ่งตนดำรงตน
จึงสมคำว่าคนดั่งคำขาน
ในลำเนาลำนำมีตำนาน
เป็นสายธารประเทศเกษตรไทย</p><p>
โสภณ เปียสนิท
26 มิถุนายน 2561</p>